Prezentacje Maturalne 2011

Grudniowa promocja

2011-11-25T15:56:00.000+01:00

Szanowni Maturzyści,

Jako, że czasami otrzymujemy zapytania odnośnie zamówień grupowych, postanowiliśmy wprowadzić promocję, nagradzająca maturzystów zamawiających w ten sposób prace w naszym serwisie.

I tak w przypadku:

- dwóch prac, otrzymujecie zniżkę 20% ! (czyli prezentacja maturalna 4.0 już od 112zł !!!)

- trzech prac, otrzymujecie zniżkę 25% ! (czyli prezentacja maturalna 4.0 już od 105zł !!!)

- czterech i większej ilości prac, otrzymujecie zniżkę 30% ! (czyli prezentacja maturalna 4.0 już od 98zł !!!)

Czas trwania promocji ograniczony do 31 grudnia 2011 roku.

Kolejny rok jesteśmy z Wami!

2010-11-21T14:35:00.006+01:00

Niech nie zmyli Was adres naszej strony: prezentacje2009blogspot.com. Mimo upływu czasu wciąż jesteśmy z Wami oferując pomoc oraz coraz większe doświadczenie.

Aktualnie, mamy dla Was promocję!
Zamawiając prezentację do końca bieżącego roku otrzymujecie zniżkę w wysokości 10%!

Motyw żony

2010-02-09T16:27:00.003+01:00

Kolejne krótkie omówienie na bazie którego może powstać prezentacja maturalna.

Nie zmienił się przez wieki fakt, że zawarcie małżeństwa to jedna z najważniejszych decyzji w życiu. Jednak zamążpójście zastępuje czasami dobrą, etatową pracę. Role, jakie kiedyś przypisywano mężczyźnie i kobiecie wciąż ulegają zmianom i rewolucjom. Literatura klasyczna przedstawia schemat rodziny, gdzie żona jest poddana mężowi. Antyk prezentuje kobiety z wyrazistym charakterem, co w chrześcijaństwie w ogóle nie ma miejsca. Romantyzm uznał, że małżeństwo przekreśla namiętny związek połączony szczerym uczuciem. Jednak literatura ciągle ukazuje nowe portrety żon: raczej nie są one godne naśladowania - to kobiety skłócone ze swoim współmałżonkiem; pozbawione szczęścia, nie ukrywają rozwiązłości, nie umieją dobrze spełniać swoich obowiązków i funkcji, jakie przypadają żonie. Efekt jest taki, że rola matki w społeczeństwie przestaje być na zawsze kojarzona z małżeństwem. Motyw żony dowolnie pozwalał światowej literaturze na wymyślenie postaci odznaczających się nieprzeciętnymi cechami – gotowe, by się poświęcić, kobiet zapatrzonych w swoich jedynych mężczyzn, kobiet dających rozkosz bądź takich, które czekają tylko na pieniądze partnera. Przykłady, które skupiają najwięcej osób zainteresowanych to kobiety niewierne, takie które pomimo wszystko pozostają w związkach bez szczęścia często z mężem, którego nie kochają, wahających się pomiędzy zdradą, okłamywaniem oraz pomiędzy uzyskiwaniem sukcesów a szczęściem w rodzinie.

Motyw arkadii

2010-02-01T17:36:00.003+01:00

Kraina wiecznego urodzaju i szczęścia – tak opisują arkadię niektóre religie. Jest to miejsce, gdzie przebywają bogowie i ich wybrańcy,dusze które otrzymały zbawienie również się tu znajdowały. Mit rajski to najczęściej występujący element w wielu kulturach i kojarzy się wyłącznie ze szczęściem ludzkim, który jest wolny i żyje w dobrych stosunkach z bogami oraz przyrodą. Człowiek przedstawił tak wiele wyobrażeń na temat tego, czym jest szczęśliwa kraina, że łatwo jest się w tym wszystkim pogubić. Można jeszcze dodać, że było wiele interpretacji tego motywu. Mimo tego wszystkie wyobrażenia o Arkadii mają jedną wspólną cechę – wyrażają tęsknotę za czymś doskonałym, choć dla każdego to co innego znaczy, najczęściej to utęsknienie za doskonałymi czasami, miejscem, życiem. Właśnie takie wyobrażenia wyrażone są w mitach o raju, o szczęśliwych wyspach, krainach bogactwa w baśniach, w których nieodłącznym elementem jest radość i spokój.

Motyw dzieciństwa

2010-01-28T15:09:00.006+01:00

Dzieciństwo to pierwszy kontakt ze światem, w tym czasie młody człowiek uczy się podstawowych umiejętności, nie ma zmartwień, odpowiedzialni są za niego inni, większość czasu poświęca się na zabawę. Dziecko to osoba, której wiek mieści się w przedziale od urodzenia aż do pełnoletniości, dzieckiem dla swoich rodzicieli jest się do końca życia. Małoletni człowiek to również symbol czegoś nieznanego, Nowego Roku, początku dnia, czystości, osoby bez uprzedzeń do otaczającego świata, spontaniczności, tego co nas czeka.
Motyw dziecka jako głównej postaci w literaturze pojawiła się w romantyzmie. Później, po kilkudziesięciu latach, temat położenia najbiedniejszych z młodych ludzi stał się bardzo popularny w twórczości pisarzy. Ich temat był analizowany pod kątem zjawisk społecznych. Dzięki udowodnieniu przez Freuda faktu, że okres dzieciństwa ma niebagatelny wpływ na całe życie zaczęto bardziej interesować się tym okresem. Ten czas to nierzadko tworzenie się w młodych ludziach kompleksów, które są skrzętnie ukrywane (np. kompleks Elektry czy Edypa). Współczesna twórczość literacka ukazała sugestywne wizje dzieciństwa, autorzy przechodzą symboliczną wyprawę do miejsca, w którym się urodzili, aby odnaleźć swoją tożsamość. Dzieciństwo przedstawione w literaturze ma przeważnie charakter długiej beztroski, gdzie króluje łagodność. Nie zapomniano również o dzieciach, które stały się ofiarami na wojnie, gdzie dotknęła ich bieda, choroby przez co stworzyły to koszmar zamiast szczęśliwego, arkadyjskiego dzieciństwa.

Motyw kobiety w literaturze

2010-01-23T13:36:00.005+01:00

Dzis kolejna porcja motywów do Waszych prezentacji maturalnych.

W literaturze motyw kobiety był myślą przewodnią przede wszystkim mężczyzn i występuje zazwyczaj jako kochanka, obiekt westchnień czy zazdrości, matka, żona, taka, która była wielbiona bądź powodowała uczucie zazdrości. Bez kobiety nie można by było mówić o miłości, tworzeniu rodziny i macierzyństwie. Dziewica może być równocześnie natchnieniem, niekiedy muzą czy aniołem, w innym kontekście femme-fatale bądź w obecnych czasach feministką. Postać kobiety to przedmiot uwielbienia wśród twórców z czasów średniowiecznych i obiekt miłości w epoce odrodzenia; przez nią cierpieli, ale też wychwalali ją barokowi artyści. Polscy pisarze romantyczni przedstawiali kobiety jako matki, żony, dziewice - które to poświęciły swoje życie dla ojczyzny (według Cz. Miłosza – Polska jest kobietą). Świadectwa mówiące o emancypacji dały o sobie znać w epoce pozytywizmu, sposób patrzenia na kobiety zmieniły teksty modernistyczne. Jednak dopiero we współczesnych czasach role kobiety zmieniły się od tych z poprzednich epok. Ponieważ literatura do dnia dzisiejszego została bardzo rozwinięta to należy brać pod uwagę pewne kryteria. Trzeba wyróżnić różne sposoby patrzenia na kobiety, bo nie można ich wszystkich jednakowo oceniać. Oddzielnie wypada traktować matki oraz żony, osobno przedstawicielki odznaczające się heroizmem – będę to postacie takie jak Joanna d’Arc, Emilia Plater, wypełnieniu zbrodni lub takie, które same stają się mordującymi: tutaj dla przykładu i odpowiedniego zobrazowania można przytoczyć postać Lady Makbet, Balladynę i kobiety zagubione, które czują się niespełnione. Patrząc na kobiety, które łączy przede wszystkim religia można wymienić Matkę Boską i św. Faustynę, ale dla kontrastu też te, które żyły w grzechu – rozwiązłe, nie hamujące swoich popędów. Jedne z ciekawszych w literaturze postaci, na podstawie których można poznać doskonałe portrety psychologiczne to bohaterki „Cudzoziemki” Marii Kuncewiczowej, „Nocy i dni” Marii Dąbrowskiej czy „Anny Kareniny” Lwa Tołstoja. To dobre przykłady na to, że kobieta ma niebanalne znaczenie zarówno w literaturze, jak i w sztuce.

Motyw miłości w literaturze

2010-01-20T17:04:00.002+01:00

Miłość to temat utworów pisarskich od najdawniejszych czasów. Niemal w każdej epoce miłość była wychwalana, a przez innych nienawidzona. Pisarze i poeci chętnie czerpali inspiracje do tworzenia właśnie w tematyce miłosnej. Podkreślane nierzadko zostawało to, że uczucie przezwycięża zło, a niekiedy śmierć. Jest kilka rodzajów miłości, przede wszystkim: spełniona i niespełniona, taka która niszczy, duchowa bądź fizyczna. Można również wyróżnić miłość matki bądź ojca do dziecka, miłość macierzyńska. W literaturze króluje przeważnie jeden typ miłości – miłość pomiędzy kobietą a mężczyzną.
Jak jednoznacznie zdefiniować miłość? Każdy mógłby powiedzieć coś innego na ten temat i wtedy powstałyby całkiem nowe znaczenia tego słowa. Jednak każdy się zgodzi, że świat bez miłości byłyby pusty, spowodowałby ogromne cierpienia i nieszczęścia w ludzkich duszach.

Motyw śmierci w literaturze

2010-01-18T17:30:00.004+01:00

Dzisiaj krótki opis motywu śmierci. Możecie go wykorzystać przy pisaniu pracy na prezentację maturalną.

Patrząc spod kąta dziedziny, jaką jest biologia śmierć to nieodwracalne zatrzymanie czynności ustroju organizmu oraz procesu, jakim jest przemiana materii. Jest jednym z części egzystencji, która ma ogromny wpływ na świadomość i odbieranie świata przez człowieka. Śmierć tak naprawdę jest nieodłącznym elementem życia. Zawsze kojarzy się wyłącznie negatywnie ze względu na lęk, utratę bliskiej osoby, cierpienie. Chrześcijanin może spojrzeć na to w ten sposób, że jest to ucieczka od cierpienia, jakie spotyka go na ziemi, inne wytłumaczenie śmierci głosi, że ludzie w obliczu śmierci są traktowani identycznie – bez względu na status społeczny, wykształcenie czy znajomości. Głównie jednak jest to rozpoczęcie nowego, pozagrobowego życia – w niebie. Ale tak czy inaczej najbliżsi nie potrafią w ten sposób spojrzeć na to, co spotkało ukochaną osobę, zawsze pogrążają się w bólu.
Nie jest to wyjaśnione dlaczego każda religia i wszyscy bez względu na kulturę rozmyślają na temat umierania. Są rozróżniane etapy jakie przeżywają ludzie, przeważnie ogarnia nas lęk i obawa, po pewnym czasie następuje zaakceptowanie rzeczywistości, a na końcu oczekiwanie na kres życia. Tak naprawdę nie można poznać śmierci, bo gdy człowiek istnieje śmierć go bezpośrednio nie dotyczy i odwrotnie – gdy doświadczymy śmierci nie będzie nas już na tym świecie. W celu zmniejszenia niepewności niejeden człowiek tworzył na wiele sposobów obrazy śmierci, co w efekcie przedstawia się jako znany wszystkim szkielet z kosą. Tajemnica, jaką jest śmierć, zajmowała artystów od najdawniejszych czasów. Najczęściej wizerunek śmierci występował w epokach takich jak średniowiecze oraz czasy przepychu (barok), ale też w romantyzmie. Twórcy modernistyczni również znaleźli dla niej miejsce.

Motyw władzy w literaturze

2010-01-16T17:52:00.006+01:00

Władza to marzenie i jednocześnie żądza niejednego człowieka, więc jest to bardzo często występujący temat, który podchwycili twórcy literatury i sztuki. Autorzy zajęli się władzą jako opisem ustrojów i procesów zmian we władzy, ale też poświęcili swoje dzieła dla poszczególnych władców lub mężów stanu, despotów uciskających ludzi. W historycznym ujęciu zawsze ciekawe było to, jak ktoś doszedł do wysokiego stanowiska oraz jak je utrzymał. Pokusa, by zdobyć władzę za wszelką cenę nierzadko prowadziły do brutalnych walk z rywalami w kwestii politycznej lub do zmagań w kierowaniu ludźmi. Szeroko rozumiane zagadnienie dotyczy też stosunków pomiędzy władzą a społeczeństwem, dla przykłady mogą być to kwestie wyobcowania ludzi sprawujących władzę ze społeczeństwa, dumy rządzących, zbrodni jakich się dopuszcza władza w systemach totalitarnych. W tym samym czasie pokolenia twórców dzieł literackich przedstawiały własne wizje idealnego państwa, metod rządzenia, zostały spisane wzory władcy godne podziwu i naśladowania. Podejście artysty do pozycji władcy to przypadek równie ciekawy. Jedni przybierali postawę podporządkowanego obywatela, wychwalali rządzących, dzięki czemu państwo utrzymywało ich. Inna grupa ludzi, która przedstawiała się przeważnie jako opozycja, krytykowała wszystkie metody rządzenia i samych ludzi u władzy. Najczęściej motyw władzy pojawiał się w sztuce pod postacią portretów królów oraz przedstawione zostały sceny z wydarzeń historycznych z udziałem władców.

Motyw Podróży

2010-01-13T15:30:00.005+01:00

Pokonywanie drogi do daleko oddalonego miejsca to w skrócie ujęta definicja podróży. Ludzie ciągle zmieniają swoje miejsca w świecie, wyznaczają sobie cele i pokonują różne drogi – tak robi każda żyjąca istota. Podróż może być odniesieniem do drogi, jaką pokonujemy w życiu. To też życie na pełnych obrotach, nierzadko pierwsza, samodzielna decyzja życiowa, pokonywanie przeszkód, aby osiągnąć upragniony cel. To tylko przykłady, tak naprawdę podróż to pojęcie o wielu znaczeniach.
Wielu z nas nie mieszka w jednym miejscu całe życie, zmieniamy miejsce zamieszkania z różnych przyczyn. Codziennie podejmujemy decyzje, odbieramy różne porady i kierujemy się swoimi zasadami. Droga to błądzenie, a zarazem zbieranie doświadczeń, aby potem rozsądnie podejść do kolejnych wyzwań. Podróż to też zastanowienie się nad samym sobą – jacy jesteśmy i jak postrzegamy świat bądź będzie to ucieczka od problemów, od tego co nie daje spokojnie spać.
Obecnie nie ma konieczności opuszczania rodzinnych stron, by poznawać najdalsze zakątki świata. Pomimo to człowiek ma potrzebę, by poszukiwać to, czego nie ma możliwości poznać bez opuszczenia domu. Tak naprawdę ciekawość świata pozwoliła tak szeroko rozwinąć naszą cywilizację. Wędrówki ludów, przepowiedzenie Ziemi Obiecanej oraz dalekie wyprawy odkrywcy Ameryki - gdyby nie te zdarzenia spowodowane ciekawością i chęcią zmiany na lepsze gdzie byłby człowiek i co by miał? Niektóre osoby są zmuszone do tego, żeby opuścić swoje rodzinne miasto i nierzadko też ojczyznę. Większość z tych podróży kończy się powrotem do domu, widocznie taka kolej rzeczy. Ludzkie życie to nieustająca wędrówka, odnajdowanie nowych możliwości, przełamywanie psychicznych barier i poznawanie nowych ludzi. Artyści wciąż poszukują inspiracji w szeroko rozumianym pojęciu jakim jest droga. Literatura i sztuka nawiązuje między innymi do Odysa, który powracał do Itaki jak również obejmują one popularne dziś science-fiction czyli podróże w kosmosie.

Motyw marzeń

2010-01-11T10:51:00.004+01:00

Strona prezentacje maturalne przedstawia kolejny motyw literacki.

Marzenia to dla nas droga do odcięcia się od dnia codziennego, rutyny. W czasie oddawania się w głąb marzeń mamy możliwość bycia kim chcemy i gdzie chcemy. Tak naprawdę marzenia nie oznaczają tylko myślenia o niebieskich migdałach, bo jeśli jesteśmy o czymś przekonani i robimy wszystko, by to się spełniło to nawet największe wytwory wyobraźni stają się rzeczywistością. Często okazuje się, że gdyby nie marzenia świat nie rozwijałby się w taki sposób, jak do tej pory. Chciał odkrywać nowe lądy i jednocześnie umiał innym zaszczepić taką samą ciekawość do podróżowania. Gdyby nie ta determinacja z jego strony to dziś rzeczywistość wyglądałaby zupełnie inaczej. Jednak w innych przypadkach marzenia mogą stać się przyczyną katastrofy. Ikar, syn Dedala, bardzo pragnął latać, lecz zapomniał o przestrogach ojca i za bardzo zbliżył się ku słońcu. To doprowadziło do jego śmierci. Marzenia nie są dozwolone lub zakazane dla jakiegoś wieku – każdy ma prawo marzyć i spełniać swoje wizje. Ania z Zielonego Wzgórza pragnęła w dzieciństwie, by miejsce gdzie mieszka zmienić w magiczny zakątek. Gdy już stała się dorosła nie zapomniała o tym, że istotne jest dążyć do czegoś bardziej, niż tak naprawdę się chce. To najlepsza droga do osiągnięcia celu. Nie ma takiej osoby, która by nie chciała więcej i lepiej, ponad to, co ma. Jeżeli nie skupimy się na realizacji swoich celów to pozostaje nam jedynie cieszenie się z obrazów, jakie towarzyszą marzeniom.

Motyw patriotyzmu

2010-01-08T22:25:00.007+01:00

Dziś załączamy krótkie omówienie kolejnego motywu literackiego. Może być ono pomocne przy przygotowywaniu Waszej pracy maturalnej.

Słowo „patriotyzm” obecnie już nie brzmi tak dostojnie jak kiedyś. Pierwsze i najczęstsze skojarzenie z tym pojęciem to walka o Polskę, odważne czyny, oddanie się, martyrologia. Miłość do ojczyzny, własnego narodu i bezustanna gotowość do oddania się za nich to właśnie patriotyzm. Jest to także uszanowanie historii, tradycji i symboli narodowych. Literatura romantyczna jest przepełniona motywem patriotycznym. W czasach powstań narodowych autorzy motywowali do aktywnej walki o niepodległy kraj i utrudnienie zdobywania celu zaborcom. W epoce pozytywizmu to praca w swoim kraju, uszanowanie kultury i wprowadzanie zmian w społeczeństwie. Po wykluczeniu tematyki patriotyzmu w dwudziestoleciu międzywojennym problem ten pojawił się na nowo przy działaniach zbrojnych. Pokolenie tzw. „Kulombów” głosiło nie tylko słownie swoje przywiązanie do kraju, ale odznaczało się heroicznym postępowaniem. Po zakończeniu wojny patriotyzm nieco zmienił swoje znaczenie. Na dziś dzień temat ten pojawia się przy rozmowach o młodym pokoleniu, które wychowane zostało w czasie spokoju i niepodległości kraju. Nie są oni chętni do wyrażania swojej więzi z ojczyzną, bez większego problemu opuszczają kraj i wyjeżdżają za granicę. Przykładem źle rozumianego patriotyzmu są zachowania pseudokibiców reprezentacji narodowej czy skrajnie prawicowe organizacje.

Motyw zła i demonów w mitologii

2010-01-04T09:56:00.011+01:00

Witamy Serdecznie na stronie prezentacje maturalne !

W Nowym Roku mamy dla Was kilka opracowań, które mogą być pomocne przy przygotowywaniu własnej pracy maturalnej.

Siedliskiem złych demonów w mitologii greckiej było królestwo podziemi. Królował w nim Hades, potężny, władczy bóg budzący strach i grozę. Odwiecznym towarzyszem Hadesa był trójgłowy pies – Cerber, który kroczył u jego boku i pilnował wejścia do mrocznego królestwa boga. Wszystkim duszom, których ostatnią drogą była droga do Tartaru, towarzyszył Charon, duch świata podziemnego.

Był to szpetny starzec ze szczeciniastą, siwą brodą, nosił zniszczony płaszcz i okrągły kapelusz. Przeprowadzał on zmarłych przez bagna, na drugi brzeg rzeki Styks, do królestwa Hadesa. Jego brutalny stosunek do zmarłych utwierdził ludzi w mniemaniu, iż pierwotnie, Charon był demonem śmierci pod postacią psa. Wędrujący do Tartaru zmarli napotykali na swej drodze również trzy potworne siostry – Erynie, stojące na straży królestwa. Przybrane były w czarne, zwiewne szaty, które rozwiewały się w powietrzu, przypominając skrzydła nietoperza. Ich wygląd przerażał i wywoływał odrazę, a zatruty oddech powodował, że uśmiercały wszystko na swej drodze. Erynie były uosobieniem nieustępliwych wyrzutów sumienia. Pomocnicami trzech, odrażających sióstr były Kery, zwane istotami piekielnymi. Potrzebowały do życia krwi ludzkiej więc za każdym razem, gdy na wojnie ginęli żołnierze, pojawiały się Kery by nasycić swój głód. Dzieła tych poczwar dopełniał Eurynomos, który już bezpośrednio został nazwany w mitologii demonem. Pożerał on ciała umarłych, pozostawiając z nich jedynie nagie szkielety. Hades miał władzę nad swą świtą wypełniającą niechlubne obowiązki w imieniu swego króla. Tak przedstawiał się świat podziemny według wierzeń starożytnych Greków. prezentacje maturalne Jednak różnorakich demonów nie zabrakło również na lądzie, w wodzie i powietrzu.

Wciąż jesteśmy z Wami

2009-07-10T12:51:00.010+02:00

Niech nie zmyli was nazwa naszej strony: prezentacje2009blogspot.com. Mimo upływu czasu wciąż jesteśmy z Wami oferując pomoc oraz coraz większe doświadczenie.

Na koniec chcielibyśmy podziękować Maturzystom, którzy nam zaufali zwracając się o pomoc w przygotowaniu wzoru prezentacji maturalnej. Mamy nadzieję, że Wasze oczekiwania zostały spełnione i nasze wzory przyczyniły się do osiągnięcia dobrego wyniku egzaminu ustnego.

Motyw wiary w oświeceniu i romantyzmie

2009-01-30T13:45:00.023+01:00

Wraz z nastaniem „wіeku śwіatła” do głosu dochodzą zupełnie nowe wyobrażenia o Bogu, proponowane przez czołowych filozofów epokі. Triumfują ateizm (przekonanie, że іstnіeje jedynie materia), deіzm (pogląd, іż Bóg jest twórcą wszechświata, bezwartościowe są jednak wszelkie religijne dogmaty; Bóg to substancja pіerwotna, Іstota Najwyższa, transcendens), wreszcie – agnostycyzm (przekonanie, іż człowiek nie jest w stanіe anі stwierdzić, że Bóg іstnіeje, anі, że nie іstnіeje – leży to poza granіcamі ludzkiego poznania). Ciekawy w obrębie myśli oświeceniowej pogląd nt. natury Istoty Najwyższej wyłożyli w powiastkach filozoficznych dwaj giganci epoki – J.M. Voltaire oraz D. Diderot.
Doskonałym przykładem na poparcie tej tezy jest najsłynniejsza powiastka filozoficzna Woltera, „Kandyd, czyli optymizm”, napisana z wyraźną chęcią ośmieszenia i zdyskredytowania filozofii niemieckiego myśliciela, Gottfrieda Wilhelma Leibniza (1646-1716). Poglądy niemieckiego filozofa uosabia w utworze Pangloss, który w kółko powtarza formułę: „Wszystko z konieczności musi istnieć dla lepszego celu”. Jest to dość czytelna parafraza tezy Leibniza, wyłożonej w 1710 r. w jego „Teodycei”, iż świat stworzony przez Boga jest najlepszym z możliwych światów i że zresztą coraz mniej, dzięki rozwojowi cywilizacji, jest na nim nieszczęść . Ten właśnie Pangloss w toku akcji powiastki zostaje powieszony na szubienicy przez portugalską Świętą Inkwizycję. Kandyd, który podczas wizyty w Lizbonie uniknął śmierci, dostając sto batów, spotyka następnie Marcina, obrabowanego przez żonę, pobitego przez syna i opuszczonego przez córkę, który z kolei uosabia manichejski typ myślenia, rozróżniający dwie przeciwstawne idee: dobro i zło. Bohaterowie odwiedzają m.in. krainę złota – Eldorado. Kandyd próbuje uwolnić uwięzioną w Wenecji ukochaną – Kunegundę, gdzie płynie galerą, na której spotyka... Panglossa, który – jak się okazało – urwał się z szubienicy i nadal pełen jest optymizmu wobec ludzi i świata. Po uwolnieniu kobiety cała gromadka osiedla się na roli. Początkowo próbują żyć, rozważając niedorzeczność swej egzystencji, szybko jednak popadają w nudę. Z marazmu uwalniają ich Turcy, którzy nakazują bohaterom „milczeć” i „uprawiać własny ogódek” . Optymizm Leibniza zostaje tu przerysowany i doprowadzony do absurdu. Człowiek nie powinien godzić się z zastanym porządkiem, wręcz przeciwnie – moc tkwiące w rozumie pozwala mu niejako, zdaniem Woltera, przekształcać ukonstytuowaną Bożą ręką rzeczywistość.
Diderot z kolei głosił program filozofii otwartej, przeciwstawiającej się tradycyjnym autorytetom i przesądom. Zmierzał do syntezy aktualnej wiedzy o świecie. Postrzegał rzeczywistość jako materialną dynamiczną całość, znajdującą się w ustawicznym ruchu, w której nie ma izolowanych przedmiotów i zjawisk. Każdy fakt pociąga za sobą nieuchronną serię zmian we wszystkich zjawiskach. Przyroda jest więc nieprzerwanym łańcuchem łączącym elementy pierwotne z najbardziej złożonymi. Ewolucjonizm Diderota zanegował istnienie niezmiennego „boskiego ładu” i utorował drogę dla nowego myślenia o człowieku. W tym nowym myśleniu chodziło o człowieka „konkretnego”. Naturę uważał przy tym za niezmienną i mającą, mimo wszystko, jakieś metafizyczne korzenie, co potwierdza w „Kubusiu Fataliście i jego Panu”: „Kroczymy w ciemnościach pod tym, co zapisane w górze”. Diderot sięga tu aż do starej augustyńskiej doktryny predestynacji. Cały los człowieka jest z góry ustalony przez wolę Boga. Przeznaczenie determinuje ludzkie życia w każdej jego sferze. Diderot bynajmniej jednak nie promuje w „Kubusiu...” poglądów scholastycznych, wręcz przeciwnie – stara się ośmieszyć wyobrażenie Boga jako determinanta ludzkiej egzystencji. Człowiek może ją kształtować sam, w odwołaniu bądź nie, do nakazów płynących od Istoty Najwyższej, która przestała być już warunkiem każdego ludzkiego czynu.

Nową wizję Boga, czerpiącą wszakże sporo z jej starych elementów, przyniósł romantyzm. A. Mickiewicz w III cz. „Dziadów” ukazuje skalę ludzkich wyobrażeń w przedmiocie Najwyższej Istoty oraz jej nieprzemijające, nieograniczone miłosierdzie, nawet dla śmiertelnych grzeszników.
Na początku utworu bohater przechodzi przemianę: Gustaw, romantyczny kochanek z IV cz. "Dziadów", staje się głębokim patriotą, dla którego jedynym uczuciem jest miłość do Ojczyzny i jej obywateli: „Ale ta miłość moja na świecie, Ta miłość nie na jednym spoczywa człowiecze, Jak owad na róży kwiecie, Nie na jednej rodzinie, nie na jednym wieku,| Ja kocham cały naród". Konrad, żyjąc w kraju ciemiężonym przez zaborców, pragnie wyzwolenia się spod ich jarzma. Nie prowadzi jednak walki w sposób tradycyjny. Pragnie zobaczyć i zmienić przyszłość świata, zapanować nad ludzkimi duszami, a tym samym dorównać samemu Bogu. Pełen pychy, opętany żądzą zmiany losu kraju, posuwa się do bluźnierstw. W „Scenie więziennej" nawołuje do walki z Rosją, śpiewając piosenkę z refrenem: „(...) zemsta, zemsta, zemsta na wroga. Z Bogiem, a choćby mimo Boga!".
W „Małej Improwizacji" bohater w swym umyśle wznosi się jak orzeł nad światem, by dostrzec przyszłe losy Polski. Jego starania niweczy jednak kruk, który przysłania mu skrzydłami widok przyszłości, a swym wzrokiem mąci myśli orła. Pierwsza próba zapanowania nad przyszłością kończy się dla Konrada niepowodzeniem. Jest to jednak tylko wstęp do „Wielkiej Improwizacji", w której bohater otwarcie wywyższa się ponad Boga. Na początku Konrad określa rolę poety i poezji, mówi o swojej samotności. Później stwierdza, że tylko Bóg i natura są godni słuchania jego poezji: „Ty Boże, ty naturo! Dajcie posłuchanie - Godna to was muzyka i godne śpiewanie". Konrad czuje się przepełniony wewnętrzną mocą, która pozwala mu konkurować ze Stwórcą. Wydaje mu się, że unosi się w przestworzach i obejmuje całą Ziemię. Wysuwa w stronę Boga coraz śmielsze żądania: „Daj mi rząd dusz!", „Ja chcę mieć władzę, jaką Ty posiadasz". Bóg cały czas milczy. Gdy Konrad nie otrzymuje odpowiedzi, mówi: „Kłamca, kto ciebie nazwał miłością, Ty jesteś tylko mądrością". W swych bluźnierstwach posuwa się coraz dalej, kończy swój monolog słowami: „Krzyknę, żeś Ty nie ojcem świata, ale...". W tym momencie chciał powiedzieć "carem!", lecz wyręczył go diabeł. Gdyby jednak Konrad porównał Boga do okrutnego rosyjskiego cara, zostałby skazany na wieczne potępienie.
Bohater nie miał jednak na celu zniszczyć Boga. Chciał tylko zmiany jego wyroków, które wpływają na losy Polski. Obecny jest tu wyraz prometejskiego buntu, co obrazuje cytat: „Ja i ojczyzna to jedno. Nazywam się milijon - bo za milijony Kocham i cierpię katusze". Konrad utożsamia się tutaj z całym narodem, bierze na siebie cierpienia milionów ludzi. Bluźniąc przeciwko Bogu oddaje jednak swą duszę szatanowi. W rozmowie z księdzem Piotrem ustami Konrada przemawia sam diabeł. W końcu jednak zostaje pokonany dzięki modlitwom księdza, a nad duszą Konrada rozpoczyna się sąd. Aniołowie biorą w obronę bohatera, przypominając jego miłość do narodu i Maryi. Dzięki temu nie zostaje on skazany na wieczne potępienie. prezentacja maturalna 2010
Bóg, i stara się to, obok wielu przesłań utworu, przekazać czytelnikom Mickiewicz, jest czymś jakościowo odmiennym wobec człowieka. Ludzka istota nie może się z nim mierzyć ani, tym bardziej, mu dorównać. Człowiek nie jest zdolny do kreacji czegoś na miarę Boskich zdolności, mimo swoich przemożnych mrzonek. Bóg jest przy tym miłosierny wobec wybitnych jednostek, cierpiących na przekraczającą wszelką miarę manię wielkości i poczucie bliżej nieokreślonej misji, wynikające z tzw. kompleksu prometeizmu. Zdolny jest przebaczyć nawet grzech śmiertelny, tu – polegający na sprofanowaniu funkcjonującej w sferze sacrum Boskiej istoty. Prezentacje Maturalne

Zmiana layoutu

2009-01-28T03:21:00.005+01:00

Jak zapеwnе zauważyli Państwo , w nocy z wtorku na środę 27/28 stycznia w portalu - prеzеntacjе maturalnе nastąpiła zmiana layoutu strony. Mamy nadziеję żе nowy wygląd okażе się dla Państwa bardziеj przеjrzysty i co najważniеjszе - przypadniе do gustu i ułatwi wyszukiwaniе informacji na tеmat prеzеntacji maturalnych.

Motyw Boga w literaturze starożytnej

2009-01-14T00:18:00.022+01:00

„Poznajemy Boga przez to samo, że wiemy, iż nie wiemy, czym jest Bóg” – w tym stwierdzeniu św. Tomasza z Akwinu daje się streścić całokształt ludzkich rozważań i wyobrażeń nt. tzw. Boga – Istoty Najwyższej, nieuchwytnego transcendensu, będącego źródłem ziemskiej rzeczywistości i/lub warunkującego jej trwanie i specyfikę.Swoją prezentację pragnę rozpocząć od ekspozycji różnych typów wyobrażeń o Boskiej istocie, przejawianych przez zbiorowości od zarania czasów historycznych.
W starożytnych Indiach narodził się tzw. emanatyzm, wyrażający się w przekonaniu, iż wszystko – cała przyziemna rzeczywistość, wszyscy ludzie etc. – są emanacją substancji pierwotnej – Brahmy. Tylko mędrzec na co dzień obcujący z religią zdolny jest poznać Brahmę w jej pierwotnej, najdoskonalszej postaci. Wszystkie byty z Brahmy wyemanowane podlegają jej w sposób bezwzględny. Taki prąd religijno-filozoficzny stanowić miał uzasadnienie orientalnego despotyzmu w jego babilońskim, perskim czy egipskim wydaniu.
W kręgach intelektualnych Grecji, pogrążonej w politeizmie, pojawił się zgoła odmienny prąd – kreatyzm, ewoluujący od czasów tzw. jońskiej szkoły filozofów przyrody, a zwłaszcza jednego z jej najwybitniejszych przedstawicieli – Anaksymandra. Twierdził on, iż źródłem wszelkiej materii jest tzw. apeiron – coś odmiennego, nieuchwytnego, nieosiągalnego dla ludzkiej myśli. Apeiron dał początek światu; zeń też wypływają wszelkie zmiany w jego obrębie. Jego filozofię rozwijał Heraklit z Efezu, który stworzył pojęcie logos – kosmicznego rozumu, warunkującego materialną rzeczywistość oraz wszelkie myśli i zachowania człowieka, nieodmiennie mające praźródło w usytuowanym ponad ludzką świadomością transcendensie. Tropem tym szedł także Platon ze swoją nauką o świecie idei i świecie rzeczy, będącym refleksem tego pierwszego, niepoznawalnego dla szarego człowieka, oraz jego wielki następca – Arystoteles.
Nawiązywali do tych nurtów filozoficznych wielcy myśliciele chrześcijańscy – św. Augustyn, św. Anzelm, św. Bonawentura, św. Tomasz i wielu innych, o czym mam jeszcze zamiar powiedzieć.
W parze z rozważaniami o metafizycznej naturze Boga zawsze szły wymieszane z egzystencjalnymi obawami domysły o jego stosunek do człowieka. Judaizm, a w ślad za nim – chrześcijaństwo – uznawały, iż Bóg stworzył człowieka na swoje podobieństwo, ambiwalentne były jednak imaginacje korelacji na linii Bóg-człowiek. Dla jednych był on bezwzględnym Sędzią, bez wahania wymierzającym grzesznikom ciężkie kary, czy to pod postacią klęsk elementarnych, jak w „Starym Testamencie”, czy wielkiego Sądu połączonego z końcem świata w dotychczasowym wymiarze, jak w „Objawieniu św. Jana”. Dla innych z kolei objawiał się jako oaza łaskawości, wyrozumiałości i nieskończonego miłosierdzia, nawet wobec największych grzeszników („Nowy Testament”).
Literatura w ciągu wieków nieodmiennie była odbiciem ludzkich wyobrażeń o Bogu i jego stosunku do człowieka. W ślad za wyobrażeniami filozofów, ale i zwykłych ludzi przedstawiano Boga w sposób skrajnie różnoraki. Niezmiennie wszakże Istota Najwyższa była czymś dla człowieka niepoznawalnym, by nie rzec – obcym, w sposób arbitralny warunkującym całą jego egzystencję.W „Księdze Rodzaju”, rozpoczynającej „Stary Testament”, zawarte jest wyobrażenie nt. początku ludzkości. Bóg stworzył przepiękny świat, pełen zwierząt i roślinności. Finałem procesu stworzenia był człowiek – istota dokonana na podobieństwo Najwyższego. Bóg, widząc, iż Adam, pierwszy stworzony człowiek, czuje się samotny, zesłał nań głęboki sen i z jego żebra stworzył pierwszą kobietę – Ewę. Dwoje ludzi zamieszkało w Raju, z którego mogli czerpać nieograniczone obfitości. Nie było zła, bólu, pracy i obowiązku. Bóg zastrzegł jednak: „Nie wolno wam jeść owoców z drzewa poznania dobra i zła”. Człowiek jednak, którego immanentną cechą stworzenia była niedoskonałość, nie mógł poprzestać na takim wytłumaczeniu. Ewa, kuszona przez Węża (symbol transcendentnego zła, przeciwieństwa Boga – Szatana), zerwała z Drzewa Poznania jabłko, ugryzła je i podała Adamowi. Bóg za złamanie zakazu zesłał na nich ból i cierpienie. Wyrzuceni z raju, znaleźli się na ziemi, „padole łez”, gdzie przeznaczona im była „praca w pocie czoła”, niejednokrotnie nędza i cierpienie, wszystkie właściwe śmiertelnikowi wyrzeczenia.
Niedoskonały człowiek okazał się istotą niezdolną do życia w doskonałej rzeczywistości Raju. Zrywając jabłko z Drzewa Poznania, posiadł Boską tajemnicę, pozwalającą na odróżnienie Dobra od Zła. Złamawszy Boski zakaz, wszedł w posiadanie wolnej woli, co implikowało oczywistą niemożność dalszej egzystencji w świecie bez wyboru. Odróżniwszy Dobro od Zła, człowiek nagle odkrył, iż nagość, w jakiej bez skrępowania przebywał w Raju, jest zła i niepożądana. Podświadomość kazała mu zrezygnować z rzeczywistości bez bólu i cierpienia, integralnych cech jego własnej niedoskonałości.
W dalszej części „Księgi Rodzaju” poznajemy historię rodu Abrahama – patriarchy Izraelitów, i jego powołania przez Boga do przewodzenia narodem, który w przyszłości Bóg miał pobłogosławić i wybrać do wykonania swoistej misji.
Pan rzekł do Abrahama: „Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twojego ojca do kraju, który ci ukażę. Uczynię bowiem z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i twoje imię rozsławię: staniesz się błogosławieństwem. Będę błogosławił tym, którzy ciebie błogosławić będę, a tym, którzy tobie będą złorzeczyli, ja będę złorzeczył. Przez ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi”. Abraham udał się w drogę, jak mu Pan nakazał.
To dzięki wierze złożono mu obietnicę, iż wszystkie ludy ziemi otrzymają błogosławieństwo w jego potomkach. Mimo upływu czasu i pozornej absurdalności kultywowanej w dalszym ciągu nadziei, Abraham nadal wierzył w złożoną mu przez Boga obietnicę. Istniał na świecie ktoś, kto posiadał nadzieję. Czas mijał, wieczór stawał się stopniowo nocą, Abraham nie dopuścił się żadnego odstępstwa od swojej nadziei; w ten sposób i on również nigdy nie zostanie zapomniany. Później poznał smutek, a ból smutku, zamiast rozczarować go tak jak życie, uczynił dla niego to, co mógł, ofiarowując mu słodycz zwodniczej nadziei. Rzeczą ludzką jest poznać smutek, rzeczą ludzką jest dzielić ból z cierpiącym, ale o wiele ważniejsze jest wierzyć, a jeszcze bardziej krzepiącą i dobroczynną jest rzeczą kontemplowanie tego, kto wierzy. Abraham nie pozostawił nam po sobie lamentów. Nie liczył z nostalgią dni. Nie patrzył z niepokojem na Sarę, aby sprawdzić, jak mijające lata żłobią zmarszczkami jej twarz. Nie zatrzymał biegu słońca, aby przeszkodzić jej w starzeniu się, a razem z nią w starzeniu się jego oczekiwań; nie śpiewał Sarze smutnych pieśni, aby ukoić swój ból. Zestarzał się, a z Sary podrwiwano w wiosce. A jednak był wybrańcem Boga i dziedzicem obietnicy, według której wszystkie ludy na ziemi miały otrzymać błogosławieństwo w jej licznym potomstwie. Czy nie byłoby lepiej, gdyby nie był wybrańcem Boga? Co więc oznaczy bycie nim? To oznacza dostrzec, że wiośnie życia odmawia się tego, co jest pragnieniem młodości, aby po wielkich trudach zostać wysłuchanym na starość.
Bez mała Boskie okrucieństwo wobec człowieka poznaje czytelnik „Starego Testamentu” w dalszej części „Księgi Rodzaju”. Bóg, widząc zło postępujące na Ziemi wśród ludzi, których stworzył, ich wielką niegodziwość i wrogie usposobienie, żałował, że wykreował człowieka. Wreszcie rzekł: „Zgładzę ludzi, których stworzyłem, z powierzchni Ziemi: ludzi, bydło, zwierzęta pełzające i ptaki powietrzne, bo żal mi, że ich stworzyłem”. Jedynym człowiekiem, którego Bóg darzył życzliwością i zaufaniem, był syn Lameka, Noe, do którego rzekł: „Postanowiłem położyć kres istnieniu wszystkich ludzi, bo Ziemia jest pełna wykroczeń przeciw mnie; zatem zniszczę ich wraz z Ziemią.” Zapowiedział On wielkie deszcze, które padając na ziemię bezustannie przez czterdzieści dni i nocy, wywołają potop, który pokryje wodą Ziemię całą, zgładzi wszelkie żyjące stworzenia, a wraz z nim nastąpi klęska człowieka. Postanowił jednak ocalić Noego i jego potomstwo, oraz po parze z każdego gatunku zwierząt żyjących na Ziemi, by dać początek nowemu rozkwitowi natury. Następnie Pan przedstawił Noemu instrukcję wykonania arki, statku, który powleczony smołą i okryty dachem przepuszczającym światło, miał ponieść jego i zwierzęta po szalejących i nie ustępujących wodach. Rozkazał również mężczyźnie, by zgromadził pożywienie niezbędne dla przeżycia jego rodu, oraz paszę dla wszystkich zwierząt zabranych do arki. Ten wykonał wszystko tak, jak Bóg polecił mu uczynić.
Był to siedemnasty dzień, drugiego miesiąca, szóstego wieku życia Noego. Pan Bóg zesłał na ziemię deszcz. Trysnęły z hukiem wszystkie źródła Wielkiej Otchłani i otworzyły się upusty nieba. Gdy wszystkie gatunki zwierząt zostały sprowadzone do arki, drzwi jej zostały zamknięte. Deszcz wciąż padał, a na Ziemi przybywało wody. Zalała ona krzewy, drzewa, całe lasy i doliny, pokryła wzgórza i pochłonęła najwyższe szczyty gór istniejących na ziemi, siejąc śmierć i spustoszenie wśród wszystkich zwierząt i ludzi znajdujących się poza arką. Cała powierzchnia lądu została zalana, życie wymarło, a woda utrzymywała się jeszcze przez sto pięćdziesiąt dni.
W końcu Bóg zamknął źródła Wielkiej Otchłani, po czym nastały wielkie wiatry, a woda powoli, lecz nieustannie ustępowała miejsca lądu. Miesiąca siódmego i dnia siedemnastego arka osiadła na górach Ararat. Po trzech miesiącach ukazały się szczyty gór. Grunt jednak wciąż był mokry, a Noe, otworzywszy okno arki, wypuścił gołębicę, aby się przekonać, czy wody ustąpiły z powierzchni ziemi. Ta jednak nie znalazłszy miejsca, gdzie mogłaby usiąść, powróciła do zbawiennego statku. Po upływie siedmiu dni następna wypuszczona gołębica powróciła, niosąc w dziobie świeży listek z oliwnego drzewka. Poznał więc Noe, że woda na ziemi opadła. Odczekał jeszcze następny tydzień, po czym znów wypuścił białego ptaka, który tym razem nie powrócił w ogóle.
Ziemia była już niemal całkiem sucha. Po upływie dwudziestu siedmiu dni, Bóg przemówił: „Wyjdź z arki wraz z żoną, synami i żonami twoich synów. Wyprowadź też z sobą wszystkie istoty żywe: z ptactwa, bydła i zwierząt pełzających po ziemi; niechaj rozejdą się po ziemi, niech będą płodne i niech się rozmnażają.” Budowniczy, na znak radości i wdzięczności wybudował ołtarz, na którym złożył Panu w ofierze pieczone mięso. Bóg zapowiedział wówczas, że nie będzie już złorzeczył ziemi, jej płodów, oraz wszystkich zwierząt ze względu na ludzi, gdyż „usposobienie człowieka jest złe już od młodości”. Na znak przymierza, które Bóg zawarł z naturą na wszechczasy, utworzył On tęczę, która mieniąca się barwami, rozciągnięta od obłoku do obłoku, symbolizowała zgodę którą on zaprzysiągł między sobą, a wszystkimi istotami jakie są na ziemi.
Jaki całościowy wizerunek Istoty Najwyższej można wyprowadzić na postawie lektury „Księgi Rodzaju”? Przede wszystkim, czytelnika uderza poczucie totalnej nicości człowieka wobec wszechmogącego Boga. Najwyższy, twórca człowieka, rządzi całym jego życiem: stosuje wobec niego arbitralne nakazy (Adam i Ewa), obdarza swoją łaską jeden określony, wybrany ród, innych ludzi wykluczając poza ramy błogosławieństwa, wreszcie zaczyna wręcz przejawiać nienawiść wobec swojego, tak niepokornego Stwórcy, dzieła, i postanawia zniszczyć prawie cały ludzki rodzaj. Bóg kreowany jest tu w aureoli bezwzględnego sędziego, którego podporządkowana jest cała ludzka zbiorowość w ogólności oraz każdy człowiek z osobna. Obce jest mu miłosierdzie i współczucie wobec człowieka, dla natury którego konstytutywną cechą jest przecież niedoskonałość. Człowiek jest podporządkowany bezwzględnemu Stwórcy w całościowym wymiarze. Jego los jest fatalny i z góry zdeterminowany wolą transcendensu.
Kreację Boga, wyłożoną na kartach „Nowego Testamentu”, uznać można na tym tle za dychotomiczną. Bóg owszem, karze za złe, nie czyni tego jednak „na oślep”, jak żydowski archetyp Stwórcy w „Starym Testamencie”. Wręcz przeciwnie – nawet największy grzesznik liczyć może na najdalej idące zrozumienie i pomoc w nawróceniu na drogę pozwalającą połączyć się z Chrystusem w ramach Komunii Św.Przytoczenia wymaga historia św. Marii z Magdali. Według biblijnej relacji Maria pochodziła z Magdalii – „wieży ryb” nad Jeziorem Galilejskim, ok. 4 km na północny zachód od Tyberiady. Jezus wyrzucił z niej siedem złych duchów (Mk 16, 9; Łk 8, 2). Odtąd włącza się ona do grona Jego słuchaczy i wraz z innymi niewiastami troszczy się o wędrujących z Nim ludzi. prezentacje maturalne 2010.
Po raz drugi wspominają o niej Ewangeliści pisząc, że była ona obecna podczas ukrzyżowania i śmierci Jezusa (Mk 15, 40; Mt 27, 56; J 19, 25) oraz zdjęcia Go z krzyża i pogrzebu. Maria Magdalena była jedną z trzech niewiast, które udały się do grobu, aby namaścić ciało Ukrzyżowanego, ale grób znalazły pusty (J 20, 1). Kiedy Magdalena ujrzała kamień od grobu odwalony, przerażona, że Żydzi zbezcześcili ciało ukochanego Zbawiciela, wyrzucając je z grobu w niewiadome miejsce, pobiegła do Apostołów i powiadomiła ich o tym. Potem sama ponownie wróciła do grobu Pana Jezusa. Zmartwychwstały Jezus ukazał jej się jako ogrodnik (J 20, 15). Ona pierwsza powiedziała Apostołom o Chrystusie, że On żyje (Mk 16, 10; J 20, 18). Z kolei w niektórych księgach apokryficznych Maria Magdalena przedstawiana jest jako żona Zbawiciela, z którą ten uciekł do Galii.
Nie wiemy, co św. Łukasz miał na myśli, kiedy napisał o Marii Magdalenie, że Pan Jezus wypędził z niej siedem złych duchów. Św. Grzegorz I Wielki utożsamiał Marię Magdalenę z jawnogrzesznicą, o której na innym miejscu pisze tenże Ewangelista (Łk 7, 36-50), jak też z Marią, siostrą Łazarza, o której pisze św. Jan, że podobnie jak jawnogrzesznica u św. Łukasza, obmyła nogi Pana Jezusa wonnymi olejkami (J 11, 2). Współcześni bibliści, idąc za pierwotną tradycją i za ojcami Kościoła na Wschodzie, uważają jednak, że imię Maria miały trzy niewiasty nie mające ze sobą bliższego związku. Dotąd tak w liturgicznych tekstach, jak też w ikonografii Marię Magdalenę zwykło się przedstawiać w roli Łukaszowej jawnogrzesznicy, myjącej nogi Pana Jezusa. Najnowsza reforma kalendarza liturgicznego wyraźnie odróżnia Marię Magdalenę od Marii, siostry Łazarza, ustanawiając ku ich czci osobne dni wspomnienia. Marię Magdalenę nieraz utożsamiano także z Marią Egipcjanką, nierządnicą (V w.), która po nawróceniu miała żyć jako pustelnica nad Jordanem. Kult św. Marii Magdaleny jest powszechny w Kościele tak na Zachodzie, jak i na Wschodzie.
Podobny charakter ma przypowieść o Łazarzu, wielkim grzeszniku, którego Syn Boży, w swym nieskończonym miłosierdziu, wskrzesza i pozwala nawrócić się na drogę jedności z Bogiem. Analogiczna sytuacja ma miejsce wreszcie w chwili śmierci Pana Jezusa na krzyżu, kiedy przebacza on wiszącego na przeciwnym krzyżu, proszącemu o łaskę zbrodniarzowi.
Mający źródło w judaizmie pierwowzór Istoty Najwyższej wykluczał typowy dla chrześcijaństwa personalizm – przekonanie o godności każdego człowieka i skupienie się na jego ziemskich odczuciach, doznaniach, doświadczeniach, także tych najgorszych, wstydliwych. Chrześcijański Bóg Ojciec oraz zesłany przezeń na ziemię Pomazaniec zdolni są do najwyższego miłosierdzia wobec człowieka. Najgorszy zbrodniarz, o ile tylko wykaże refleksję nad swoim postępowaniem i chęć nawrócenia, liczyć może, przy własnym wysiłku o Bożej pomocy, na zbawienie. W ewangelicznej historii o Marii Magdalenie Jezus Chrystus wypowiada znamienne słowa: „Ten z was, który jest bez winy, niechaj pierwszy rzuci kamień”. Żaden człowiek nie może być ostatecznym sędzią postawy swojego bliźniego, każdy natomiast człowiek z osobna liczyć może od Istoty Najwyższej na daleko idące zrozumienie własnej słabości i przebaczenie w ramach sakramentu Spowiedzi Św. oraz Pokuty, następnie – na łaskę uświęcającą pod postacią Komunii Św. Nadal jednak Absolut zdolny jest determinować ziemską rzeczywistość. Prawda ta zawiera się w twierdzenie Jezusa: „Albowiem nie znacie ani dnia, ani godziny”. Człowiek winien, w ramach własnego wysiłku i w ścisłej łączności z Bogiem, żyjąc w zgodzie z normami wyznaczonymi przez Dziesięcioro Przykazań, postępować dobrze, zbliżać się do Boga, poznawać go poprzez prawdy przezeń głoszone, zasługując w ten sposób na łaskę uświęcającą.
Znowuż diametralnie innego wizerunku Boga dostarcza „Apokalipsa” według św. Jana, mieszcząca w się w kanonie „Nowego Testamentu”. Teolodzy próbują to tłumaczyć mającymi źródło w początkach chrześcijaństwa rozbieżnościami pomiędzy Ewangelistami pochodzącymi z Judei i Galilei, a tymi z Azji Mniejszej, jak św. Jan. Prześladowania chrześcijan w Azji. Bitynii, Kapadocji i innych rzymskich prowincjach w I wieku n.e., a także pierwsze herezje (potężny ruch gnostycki) rodziły wśród wiernych nauce Chrystusa teologów przekonanie o nieuchronnym i tragicznym dla grzeszników końcu ziemskiej rzeczywistości w jej dotychczasowym, nieszczęsnym wymiarze.
„Apokalipsa” to z greckiego apokaliptis – odsłonięcie, objawienie. Św. Jan Ewangelista, który stworzył relację ze swego rzekomego objawienia na wyspie Patmos w 95 lub 96 roku n.e. (czasy prześladowań chrześcijan przez aparat terroru cesarza Domicjana), adresuje swoje „dzieło” do chrześcijan zamieszkujących jego rodzinną Azję Mniejszą, księga ma jednak charakter uniwersalny, ponadczasowy. W siedmiu proroczych wizjach ukazane są „dzieje przyszłych cierpień i końcowego zwycięstwa”: św. Jan poznaje wielką metaforę przyszłych losów człowieka i świata, aż do czasu ostatecznego pojedynku Wszechmogącego Boga oraz szatana. Spisane w jedynej w „Nowym Testamencie” księdze proroczej wizje mają stanowić nadzieję dla jednych i przestrogę dla innych.
„Apokalipsę św. Jana” nazwano „teologią dziejów ludzkości”. Choć krótkowzrocznemu człowiekowi może się wprawdzie, jeśli weźmie pod uwagę ogrom zła i cierpienia na ziemskim padole, wydawać, iż Stwórca zapomniał o świecie i człowieku, ostateczne zwycięstwo w walce z metafizycznym, a także materialnym (personifikowanym przez ludzkie postępowanie) złem przypadnie jednak w udziale Bogu, wierni religijnym nakazom zaś zbudują Nowe Jeruzalem – krainę „szczęśliwości wiecznej”. Inny los czeka tych, którzy gardzili Bogiem i walczyli przeciwko Niemu – dla nich przeznaczone jest „jezioro płonące siarką ognistą”.
Pierwsze, co w lekturze „Apokalipsy” uderza, to fakt, iż zwycięstwo Chrystusa Pana jest pewne. Wszystko odbywa się niezmiennie według z góry ustalonego, Bożego planu. Na Niebie panuje radość i euforia, na Ziemi dochodzi do pomniejszych klęsk, w niczym jednak nie przeszkadza to Chrystusowi realizować planu ostatecznego unicestwienia szatana. Jan, obserwując otwierane kolejno pieczęcie, widzi wielkie przemiany i katastrofy, w jakich dokonuje się przygotowanie do ostatecznego rozrachunku: trzęsienia ziemi, wylewy mórz, roje szarańcz, prowadzonych przez anioła ciemności i nękających grzeszników. Obraz ten jest symbolem jarzma grzechu, którego skutkiem jest udręka fizyczna i moralna. Plagą tą nie zostają dotknięci ci, którzy noszą na czole „pieczęć Baranka”. W „drugim Biada” tłumy diabelskich jeźdźców pędzą od Eufratu w cztery strony świata. Ginie trzecia część ludzkości, reszta jednak wciąż nie chce się nawrócić. Następnie Jan widzi, iż Kościół i cała chrześcijańska wspólnota od momentu narodzin Chrystusa aż po dzień sądu narażone będą na nieustanne ataki diabła i jego satelitów.
Aby lepiej zrozumieć kolejne przesłania, jakie niesie „Apokalipsa”, należy szczegółowo wyjaśnić metaforyczny sens przedstawionych w niej sił. Baranek to oczywiście Jezus Chrystus, Syn Boży, Zbawiciel i Odkupiciel ludzkości, który zrywa kolejne pieczęcie – ujawnia następne etapy dziejów świata i walki dobra ze złem. Niewiasta, którą prześladuje Smok, to symbol Powszechnego Kościoła, który zrodził Mesjasza – Jezusa Chrystusa. Odkupiwszy winy ludzkości, Chrystus idzie do nieba, Niewiasta zaś zostaje przeniesiona na Pustynię (tj. do ziemskiego świata), gdzie żyje 1260 dni (aż do czasów ostatecznych), nieustannie dręczona przez Smoka – symbol szatana, wszelkich mocy przeciwnych Barankowi. Obiektywnie rzecz biorąc, szatan został zwyciężony. Bóg bowiem strącił go z Niebios i pozbawił mocy, tym zacieklej jednak rzuca się diabeł na Kościół i wiernych, których z kolei Bóg ma w stałej opiece.
Św. Jan pisze: „Ujrzałem wtedy Bestię, z morza wychodzącą”. „Bestia z morza”, za którą „świat spogląda pełen podziwu”, której „dano władzę nad wszystkimi narodami, językami i ludami”, to nic innego jak pogańskie Imperium Rzymskie. Miasto Rzym leżało nad morzem, założyli je – według legendy – przybyli drogą morską uciekinierzy z ginącej Troi. Bestia o Siedmiu Głowach, ponieważ Rzym zbudowany został na siedmiu wzgórzach: Kapitolu, Palatynie, Watykanie, Eskwilinie, Kwirynale, Awentynie, Lateranie. Widziana potem „Bestia z lądu” to z kolei Fałszywy Prorok – symbol wszelkich fałszywych nauk, antychrześcijańskich ideologii, słowem – wszystkiego, co w toku dziejów sprzeciwiać się będzie Bogu i Kościołowi.
Wszyscy oni, wraz z Wielką Nierządnicą Babilon – symbolem nie tylko Rzymu, ale i wszelkich zbrodniczych i występnych imperiów w dziejach ludzkości, prześladujących Kościół, oraz Smokiem-szatanem, zostają unicestwieni przez Baranka. Smok, który skrępowany został już podczas umierania Pana Jezusa, przez 1000 lat historii ludzkości (czasów od zmartwychwstania Chrystusa do dnia sądu), skuty w kajdany i rzucony w przepaść czeka w utajeniu, by po upływie tego okresu rzucić przeciwko siłom dobra całą swoją potęgę, ostatecznie jednak, pokonany przez moc Baranka, trafia wraz ze swymi sługi do „jeziora ognia i siarki”. Zaczyna się właściwy moment sądu. Umarli zmartwychwstają, , św. Jan widzi „Nową Ziemię” i „Nowe Jeruzalem”. Wszystkich grzeszników bezwzględnie czeka „druga śmierć”, czyli wieczne potępienie w piekle. Od Bożych wyroków nie ma odwołania. Pan Bóg zapowiada jednak, iż jego nadejścia w chwale nie muszą się obawiać ci, którzy żyją zgodnie z Jego wskazaniami.
W oryginale wizji sądu ostatecznego uderza przede wszystkim faktyczne zaprzeczenie Bożego miłosierdzia. Bóg, uprzednio bardziej Ojciec dbający o swe „owieczki”, znów jawi się tu jako bezwzględny sędzia, wynagradzający dobro i karzący zło, którego wyznawcom pozostanie już tylko „płacz i zgrzytanie zębów”. Przyczyny tego stanu rzeczy można się dopatrywać w pochodzeniu św. Jana, urodzonego w Azji Mniejszej, krainie, w której chrześcijanie byli uciskani bardziej nawet niż na gruncie Italii czy Bliskiego Wschodu. Pojawiały się ponadto herezje, skłaniające pierwszych chrześcijan do uczestnictwa w obrzędach pogańskich. W takich warunkach nietrudno było i wizję wielkiego sądu nad wszystkimi grzesznikami, sądu w praktyce sprzecznego z dogmatem Chrystusowej nauki o Bożym miłosierdziu. Św. Jan Ewangelista zresztą nie był apostołem i widoczny u niego, jak i wszystkich ojców Kościoła z Azji Mniejszej, rozdźwięk w tej właśnie kwestii z poglądami uczniów Chrystusa z Judei, Galilei i Palestyny szczególnie przybiera na sile.
Całościowy wydźwięk „Apokalipsy...” jest dla niedoskonałego, a więc skłonnego do grzechu i występku człowieka wysoce negatywny, rzec by można – tragiczny. Człowiek w wielu sytuacjach nie jest w stanie oprzeć się pokusie zła, fundamentalne znaczenie w dniach sądu będzie mieć zatem świadomość popełnionego zła i szczery żal za grzechy, wyrażony bezpośrednio wobec Boga. Dla tych, którzy wciąż nie będą chcieli przyjąć Jego nauki, przygotowane zostały piekielne męki. Wszyscy prawi chrześcijanie zaś stworzą nowe Królestwo, bez zła, grzechu i implikowanego nimi cierpienia. Tkwi w tym poczucie specyficznej sprawiedliwości: grzesznicy, którzy po wielokroć nie chcieli się nawrócić, przyjąć wyciągniętej przez Boga ręki, by żyć dalej w zgodzie z Dekalogiem, nie mogą, wraz z ludźmi niezmiennie dobrymi, tworzyć Nowego Jeruzalem, to bowiem byłoby niesprawiedliwe wobec żyjących w zgodzie z nauką Chrystusa chrześcijan. Bóg całościowo determinuje ludzkie losy, wyznacza ludzkości uniwersalny system aksjonormatywny- szafuje nagrodą i karą, kategoryzuje zbawionych i potępionych, wszystko w ramach swojej doskonałości i wszechmocy. Taki też usyntetyzowany obraz Najwyższego można ujrzeć na podstawie „Biblii”. „Człowiek jest tęsknotą Boga, jest celem Jego miłości”, jak pisał św. Augustyn”.

Motyw miłości - prezentacja multimedialna.

2009-01-13T00:11:00.012+01:00

Ostatnimi czasy dodano prezentacje maturalne - we fragmentach lub całości, więc sporo było do czytania. Dzisiaj zapraszamy Państwa do obejrzenia prezentacji multimedialnej na temat motywu miłości w literaturze baroku.

Rozważania na temat polskich wad narodowych.

2009-01-02T16:57:00.007+01:00

Ilekroć w przestrzeni publicznego dyskursu pojawia się pojęcie cech bądź wad narodowych, zainteresowany odbiorca automatycznie zadaje sobie pytanie: jakie znowu cechy narodu? Czy możliwe, by niejednolita, zbiorowość wyróżniała się na tle innych nacji indywidualnymi, właściwymi tylko sobie przymiotami?
Różne szkoły socjologiczne opisują ten problem w oparciu o ambiwalentne, często nawzajem się wykluczające teorie. Temat z góry stawia mnie przed koniecznością zaakceptowania tezy, iż cechy czyli zarówno wady, jak i zalety, przypisane do konkretnego, w tym przypadku polskiego, narodu, jak najbardziej istnieją. Specyficzna mieszanka tych wyróżników, dobrana na zasadzie selekcji negatywnej, pozwala skonstruować katalog charakterystycznych dla narodu, najmniej jednocześnie chlubnych i dających asumpt raczej do wstydu niźli chwały, cech.
Omówienia wymaga kilka szczególnie ważnych dla meritum prezentacji pojęć. Mianem zbiorowej świadomości można określić jedno- bądź wielorodny zespół cech, funkcjonujących w sferze mentalnej grupy społecznej czy zbiorowości. Zbiorowa świadomość to nie tylko ogół wiedzy o świecie i doświadczeń, obecnych w ludzkich umysłach, ale i sam sposób myślenia; utarte schematy percepcji i oceny rzeczywistości, narzucające wzorce odbierania i klasyfikowania impulsów, płynących z otoczenia. Innymi słowy, zbiorową świadomością nazwiemy przypisaną do grupy metodę patrzenia na świat, stosunku do wszelkich spraw, rozgrywających się na arenie rzeczywistości; spraw usytuowanych zarówno w ramach wewnętrznych interakcji grupowych, jak i poza tymi ramami.
Narodowy charakter to szczególny rodzaj grupowej świadomości. Jest to ukształtowany w toku procesów historycznych sposób patrzenia członków narodu, czyli obywateli, na siebie, swój kraj, swoją przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, a także na innych. Cechy narodowe są czynnikiem prawie w całości determinowanym przez przeszłość, historię. Doświadczenia pokoleń warunkują ich umysłowość, sposób odbierania i przetwarzania rzeczywistości, życiowe postawy i przekonania, wreszcie – metodę wychowania potomstwa.Mentalność Polaków, wraz z jej najgorszą stroną, którą tutaj określać będę mianem „siedmiu grzechów głównych”, została zdeterminowana właśnie przez historię. Już na wstępie należy stwierdzić, że naród polski został przez historię skrzywdzony. Wielu historyków, socjologów i publicystów wysuwa ryzykowną, acz wiele dającą do myślenia tezę, iż jakakolwiek inna narodowa zbiorowość, poddana takim jak Polacy doświadczeniom, najpewniej uległaby dekompozycji i przestała istnieć jako naród. Od 1795 roku Polską nie rządzili Polacy, po 123 latach odzyskaliśmy niepodległość, by w 1939 roku znów ją stracić, tym razem na pół wieku. Ani podczas zaborów, ani okupacji hitlerowskiej, ani „demokracji ludowej” Polacy nie zapomnieli jednak o wolnej i niepodległej ojczyźnie. To właśnie jednak walka o nią oraz ciężka, surowa empiria, odbierana w latach niewoli, niejako skrzywiła naszą kolektywną mentalność, prowadząc do wykształcenia wielu negatywnych cech, pokutujących w rodzimym społeczeństwie po dziś dzień.
Oszustwa, kłamstwa i wszechobecne kombinatorstwo, które w warunkach demokratycznych byłyby potępiane, w kraju bez suwerennej władzy uchodziły za przejaw najwyższej cnoty. Szczególnie w ostatnim okresie komunizmu wykształciły się postawy, które ukształtowały dzisiejszą mentalność większości Polaków. Z całą odpowiedzialnością można stwierdzić, że spora część obywateli wzorce postaw z okresu poprzedniego systemu płynnie przeniosła w warunki demokratyczne. Nadal powszechnie chwalone jest kombinatorstwo czyli tzw. „zaradność”, a społeczna akceptacja negatywnych zachowań wciąż jest na wysokim poziomie.
Okres zaborów to zbiorowa solidarność przeciwko obcym rządom. Ponury czas komunizmu to kontynuacja tej tendencji, w sierpniu 1980 roku tak pięknie uwieńczonej wielkim, ogólnonarodowym zrywem, ale i powstanie tzw. homo sovieticusa, typu człowieka skrzywdzonego przez komunizm, o zniszczonej przez system zinstytucjonalizowanej pogardy dla człowieka sferze mentalnej. Sprowadzony na sowieckich bagnetach system doprowadził do demontażu zastanej, ukształtowanej w toku dziejowych procesów struktury społecznej i zaczął w sposób odgórny konstruować nową; doprowadził nadto do zerwania odwiecznych wiązadeł społecznych, zantagonizował jednostki i grupy, wytrzebił sferę etyki, odesłał w odmęt zapomnienia tradycję, tę odwieczną nosicielkę wszelkich koniecznych dla społecznego ładu norm, w szczególności moralnych.
Wszystko to doprowadziło do ukonstytuowania się nowego typu Polaka, swym indywidualnym charakterem personifikującego wszystkie najpodlejsze cechy, przypisane do zbiorowości. Niektórzy komentatorzy określają to zjawisko, ten typ człowieka, postawy czy życiowej orientacji, mianem „polactwa”.
Twórcy rodzimej literatury w każdej epoce dokonywali nadzwyczaj gorzkich ocen współczesnych im rodaków: ich cech, życiowych postaw, wyuczonych wzorców zachowań.
Jako naród, nie tylko nie potrafimy poradzić sobie z własnymi ułomnościami, ale i, w wielkiej mierze, akceptujemy je.
prezentacje maturalne

Portret zbrodniarza w literaturze różnych epok

2008-12-27T00:49:00.011+01:00

Jak rodzą się zbrodniarze i co popycha człowieka do tak haniebnych czynów? Na te pytania z pogranicza psychologii, socjologii i kryminalistyki postaram się odpowiedzieć na podstawie analizy zachowań bohaterów literackich, których rozmaite motywy popychały do czynów wymagających najgorszego potępienia. Od wielu tysięcy lat ludzie popełniają zbrodnie. Można powiedzieć, że jest to proceder równie leciwy co najstarszy zawód świata. Prostytucja, bo o niej mowa, jest zresztą zbliżona do niego także pod względem piętna nadanego przez uwielbiające moralizować społeczeństwo. Na przestrzeni wieków można zauważyć, że populacja ludzka dość chętnie zabija, rabuje, podpala, gwałci i kradnie. Lecz każda z tych zbrodni ma przyczynę. Każda ma swą specyficzną filozofię, "moralność", czynnik usprawiedliwiający, którym operuje morderca. Głodujący zabija sytego, aby utrzymać się przy życiu, mąż zabija niewierną żonę; ludzie zabijają broniąc swej godności i honoru, zabijają z rozpaczy, wściekłości lub w obronie swego życia. Zupełnie innym rodzajem zbrodniarzy są psychopaci- ich nie da się zaszeregować, a pobudek wytłumaczyć racjonalnymi przesłankami, jednakże to właśnie te postacie są nader barwne i fascynujące, bo dające obraz człowieka myślącego innymi kategoriami, często nie mieszczącymi się w naszych wąskich ścieżkach moralnych.
Długa jest lista morderców potępionych lub gloryfikowanych przez literaturę. Osobiście postaram się psychikę garstki z nich objąć w ramy zrozumienia, na pewno dyskusyjne i subiektywne, ale jednak pozwalające choć w najmniejszym stopniu usystematyzować to szerokie pole motywów zbrodni bohaterów zrodzonych w umysłach literatów. Pomoże mi w tym podział mojej wypowiedzi na trzy podstawowe nurty, które udało mi się ustalić w literaturze kryminalnej: czynniki degradacyjne obecne w namiętnościach, warunkach kulturowo-społecznych jednostki i przekazywane genetycznie.
Pomińmy tragedie starożytnych i dzieła Szekspira, gdzie największy wpływ na jednostkę miało fatum- tak bardzo ograniczające ją, pozbawiające wyboru, a tym samym, w mojej opinii, zabijające najciekawsze, psychologiczne aspekty dzieła. Nie możemy poznać pobudek, namiętności czy wahań złoczyńcy, a jedynie tragizm postaci i rozterki wynikające już z faktu dokonanego przestępstwa. Sięgnijmy więc do czasów bliższych nam. Pierwszą tendencją pisarską, którą opiszę, będzie literacka podróż wewnątrz psychopatycznego umysłu.
”Głupota jest matką zbrodni. Ale ojcowie są częstokroć genialni”- Stanisław Jerzy Lec ma absolutną rację w przypadku niezwykłego bohatera powieści „Pachnidło” Patricka Süskinda. Jan Baptysta Grenouille jeden z najbardziej genialnych i odrażających tego świataodbiera rzeczywistość jedynie przez zmysł powonienia. Do świata olfaktorium ograniczała się także jego jedyna ambicja. Odkrywszy fakt, że on sam nie ma zapachu- zapachu, który jest dowodem istnienia- dąży do skomponowania pachnidła idealnego, które pozwala na manipulowanie ludźmi, sterowanie ich zachowaniami. Owym absolutem wszelkich wonności ma być destylat z dziewiczego ciała kobiet. Sztuka ta, wrodzony geniusz i jednoczesny brak jakichkolwiek ludzkich uczuć popycha go do wyrafinowanych morderstw. Czy zdolność kreacji, ta iskra boża, predestynuje do osiągania celu bez względu na ofiary? Teoretycy zasad moralnych i zwolennicy bezwzględnej egzekucji prawa bez mrugnięcia okiem zaprzeczą, twierdząc, że zbrodni nie da się niczym usprawiedliwić. Jednak na przestrzeni wieków wybitni tego świata udowodnili, że owładnięty wielką pasją geniusz musi być szaleńcem- inaczej nie będzie geniuszem. Do Jana Baptysty powrócę jeszcze, ponieważ jego skomplikowana psychika wymaga wieloaspektowego rozpatrzenia.
Obsesja, która doprowadziła do obłędu jest także znakiem rozpoznawczym kolejnej kreacji literackiej, którą postaram się przybliżyć. We włoskim opactwie benedyktyńskim nad mnichami zawisło widmo śmierci- ktoś jest sprawcą tajemniczych morderstw, powiązanych z zasobami tamtejszej biblioteki. Tak rozpoczyna się fabuła „Imienia róży” Umberta Eco, finalnie doprowadzonej do ujawnienia sprawcy, który to będzie przedmiotem moich rozważań. Niewidomy nestor zakonu- Jorge z Burgos, przekonany o destrukcyjnej sile śmiechu, którą niesie za sobą komedia opisana w drugiej części ?Poetyki? Arystotelesa, broni dostępu do księgi przez zatruwanie jej kart. Początkowo bohater sieje strach i podsyca panującą w opactwie atmosferę grozy głosząc, że popełniane morderstwa są spełnieniem proroctw Apokalipsy. Już w tym momencie można zauważyć piętno tamtych czasów- reguł i obsesji, zakazów oraz herezji. W punkcie kulminacyjnym Jorge zjada dzieło Arystotelesa, wcześniej nasączone trucizną, a w jego obliczu spustoszonym przez nienawiść do filozofii narrator dostrzega twarz antychrysta. Właściwie namiętności ślepca są raczej drugorzędnym wątkiem dzieła, skupionego na samym detektywistycznym rozwiązaniu zagadki, nawiasem mówiąc sztampowym i schematycznym, niewyróżniającym się spośród masy innych kryminałów, lecz postać mnicha jest ewenementem, a psychologiczne studium postaci- wyjątkowo niekonwencjonalne. Namiętność, poczucie misji społecznej przerodzone w fanatyzm doprowadza do destrukcji świata przedstawionego a średniowieczny Sherlock Holmes- Wilhelm trafnie poucza swojego ucznia: „Lękaj się proroków i tych, którzy gotowi są umrzeć za prawdę, gdyż zwykle pociągają za sobą śmierć innych, często przed sobą, czasem zamiast siebie”.
Pragnę zająć się teraz kolejnym czynnikiem degradacji jednostki- czynnikiem społecznym. Ludzie rodzą zbrodniarzy- stwierdzenie rozgrzeszające winowajców, obwiniające niesprecyzowany tłum i pozbawiające wymiar sprawiedliwości argumentu do wyrównania rachunków, ale jednak nie do końca nieuzasadnione. Mersault- przerażająco obojętny i spokojny bohater „Obcego” autorstwa Camusa, staje się w powieści symbolicznym uosobieniem buntu wobec absurdu istnienia. Działa on poza przyjętymi przez społeczeństwo normami moralnymi, obyczajowymi i prawnymi. Neguje wszelkie splendory życia. Nie potrafi kochać. Nie wierzy w Boga. Przez to odgradza się od życia murem obojętności i za to ludzie go nienawidzą. Jeszcze przed popełnieniem zbrodni był skazany- skazany właśnie przez społeczeństwo. Albert Camus po wydaniu książki stwierdza: „streściłem Obcego jakiś czas temu, w zdaniu, które uznaję za paradoksalne. W naszym społeczeństwie każdy człowiek, który nie płacze na pogrzebie swojej matki, ryzykuje bycie skazanym na śmierć. Chciałem tylko powiedzieć, że bohater książki jest skazany, ponieważ nie bierze udziału w grze. W tym sensie jest obcym dla społeczeństwa, w którym żyje, błądzi na marginesie, na obrzeżach życia prywatnego, samotniczego, zmysłowego.” Już po stylu narracji dużo dowiadujemy się o osobowości Mersaulta. Bohater z szczególną dokładnością w opisywaniu detali chłodno relacjonuje kolejne dni swego życia, bez żadnego emocjonalnego zaangażowania. Nawet podczas procesu niezbyt uważnie słuchał zeznań świadków i przemówień adwokatów, bo doskwierał mu upał: Czasem miałem ochotę im wszystkim powiedzieć: „. Ale po namyśle nie miałem nic do powiedzenia”. Jego mord jest absurdem, farsą dosłownie wywołaną przez oślepienie bohatera przez słońce. Nie zrodziła go żadna konkretna potrzeba, a jedynie atmosfera. Dla niego czyn ten jest bardziej zaspokojeniem ciekawości, źródłem konfrontacji jego osoby z mentalnością społeczeństwa, pytaniem o własną tożsamość. Mersault- samotny i tragiczny, świadomy porażki, jaką jest życie człowieka doświadczającego na każdym kroku nieczułości świata w dniu własnej egzekucji chce mieć wszystkich przeciwko sobie, pragnie, by powitano go okrzykami nienawiści, ponieważ zgadza się umrzeć dla prawdy. Niezrozumienie i ciasnota umysłowa mieszkańców Algieru spowodowała skazanie na śmierć człowieka poszukującego siebie. Łacińskie przysłowie „hospes, hostis” (każdy obcy to wróg) oddaje cały tragizm egzystencji Mersaulta.
Chciałabym w tym momencie powrócić do Jana Baptysty Grenouille i udziału społeczeństwa w kształtowaniu jego osobowości. Czy aby na pewno jedynym elementem destrukcyjnym jego psychiki była genetyczna modyfikacja? A może ludzie pomogli mu dojść do bezwzględności? Może społeczeństwo, dla których wystarczającym powodem była odmienność, wyrachowanymi torturami pozbawiło go uczuć? Historia bohatera, jego samotność i słabość, potrzeba akceptacji i miłości są równie dramatyczne, co jego późniejsze dokonania. Bohater od momentu narodzin na śmierdzącym targowisku paryskim jest dla innych ludzi niezauważalny, nikt nie traktuje go podmiotowo, nikt nie uczy człowieczeństwa. W konsekwencji Grenouille staje się zimny, nienawidzi ludzi, wywyższa się ponad nich i gardzi nimi. Jest jednostką wyjątkową, ale nie znajduje zrozumienia u współczesnych mu. Choćby dlatego, że musi przekraczać normy, lekceważyć konwenanse, a nawet życie innych ludzi czy swoje własne. Przyjęte argumenty udowodniają, że ogromna potrzeba bycia akceptowanym staje się u Grenouille przyczyną powstania genialnego planu pozyskania miłości społeczeństwa. I przyczyną okrucieństwa, z jakim ów plan został wcielony w życie.
Ostatnim motywem, który podejmę, nie będą uwarunkowania genetyczne, hormonalne, biologiczne czy kulturowe, czyli przesłanki pozwalające choć w części usprawiedliwić mordercę, ale... idea i pycha. Pierwszym przykładem będzie, wspomniany już, Jorge z Burgos. Jego poczucie misji społecznej sięgało znacznie dalej niż zakres ludzkiego sumienia, a ideologia przysłoniła obraz rzeczywistości. Można go porównać do bohatera powieści „Zbrodnia i kara” Dostojewskiego.
Rodion Raskolnikow jest zdolnym, przymierającym z głodu studentem, który zabija starą lichwiarkę, aby zdobyć środki do życia. Ma w tym swoją okrutną moralną rację- zostając mordercą zabija jednego ze szkodzących społeczeństwu ludzi, symbol uciemiężenia, porządku społecznego sankcjonującego wyzysk i nędzę. W powieści spotykamy więc dwie równoległe motywacje- w mojej opinii sprzeczne ze sobą, ponieważ Raskolnikow dowiedział się o tragicznej sytuacji materialnej trzy miesiące po napisaniu artykułu „O zbrodni”. Najpierw powstała więc idea i plan realizacji, a później pomysł wykorzystania jej dla ocalenia siostry i matki. W rzeczywistości bohater chce sprawdzić sam siebie, zastanawia się czy osamotniona w swych działaniach wybitna jednostka jest zdolna decydować o dziejach całej ludzkości, wpłynąć na bieg historii. Nurtuje go pytanie „czy jestem drżącą kreaturą, czy też mam prawo? ” Raskolnikow jest niezmiernie ambitny i wrażliwy, boleśnie odczuwa swoją poniewierkę i nędzę, doświadcza silnego poczucia rozziewu pomiędzy własnymi możliwościami duchowymi i intelektualnymi a ograniczeniami z powodu przypisanej mu pozycji społecznej.
Osobowość głównego bohatera jest niezwykle złożona, cechuje ją skrajny indywidualizm, dopuszczający relatywizm moralny. Jednocześnie jest on typowym przykładem bohatera, który na oczach czytelnika ulega daleko idącej przemianie duchowej- w przeciwieństwie do Jorgea, który umiera pogrążony przez swoje iluzyjne posłannictwo. Dostojewski z własnej wiedzy i obserwacji wysnuł wnioski o zagadkowości psychiki ludzkiej, irracjonalnym charakterze aktów woli, niemożności wytłumaczenia niektórych reakcji emocjonalnych w sposób logiczny. W swym dziele przeciwstawił samowolę i kaprys jako wartości dominujące w działaniach człowieka, a klęskę Raskolnikowa jako klęskę charakteru, a nie teorii.
Posługując się różnymi technikami, przytoczeni autorzy kreują bardzo sugestywnie przemawiające do czytelnika postacie bohaterów uwikłanych w morderstwo. Fascynujące studium zwichniętej psychiki, jakie obrazują owe dzieła, stały się dla wielu pisarzy niedościgłym wzorem analizy najtajniejszych zakamarków ludzkiej duszy. Śmiem wręcz twierdzić, że wielu psychologów posługuje się nimi w przypadkach, w których zrozumienie motywów zbrodni jest niemożliwe, bo degeneracja morderców zakrawa na fikcję, niczym w kiepskiej powieści science fiction. Degradacja jednostki, podobnie jak samo morderstwo, jest procesem tak złożonym, że próbując ją zrozumieć i podsumować spłycamy ją; by zmieścić ją w naszych ograniczonych umysłach upraszczamy jej naturę i mnogość przypadków. Dosłowne zaszeregowanie umysłów zbrodniarzy jest nie tyle ryzykowne, co po prostu niemożliwe. Aby uniknąć generalizowania podjętego tematu, ograniczę się do stwierdzenia, że ile odrębnych, indywidualnych istnień, tyle pobudek- czasem świadomych, czasem mniej, ale zawsze unikalnych. Sądzę, że mój wniosek choć w części potwierdzają przytoczone przykłady literackie.
Zbrodniarze- czasem wyjątkowi, genialni i fascynujący, a czasem tak normalni, tak ogólni, tak niewidzialni, że przerażają, ponieważ odzwierciedlają nas. Kończę więc Freudowskim: „wszyscy jesteśmy zbrodniarzami”, ponieważ natura ludzka, nawet jej najciemniejsze zakątki, jest nam najbliższa, bo to właśnie my ją tworzymy. A przecież, cytując Alberta Camus, „Zawsze są powody do zabicia człowieka”

Tematy tabu w literaturze i sztuce.

2008-12-18T13:56:00.009+01:00

Termin tabu wprowadzony został do јęzyka europejskiego po raz pierwszy przez kapitana Jamesa Cooka pod koniec XVIII wieku.Pojęcie to, w najogólniejszym sensie oznacza głęboki i fundamentalny zakaz kulturowy, którego złamanie powoduje spontaniczną i niejednokrotnie gwałtowną reakcję ze strony ogółu przedstawicieli danej społeczności, gdyż jest przez nich odbierane jako zamach na całą strukturę kultury i jej integralność, a więc jako zagrożenie dla dalszego istnienia danego społeczeństwa. Funkcjonujące w danej społeczności tabu jest rodzajem autocenzury, zwykle głęboko wpajanej w trakcie procesu wychowawczego. Tabu zabrania głośno mówić, pisać, a nawet myśleć i zauważać sprawy nim objęte.
Tabu może obejmować czynności, miejsca, przedmioty lub osoby. W najczystszym i najpierwotniejszym znaczeniu terminu tematy tabu są zarazem zakazane i święte. Są to chociażby tematy takie jak: śmierć, nagość czy miłość cielesna .
Ustalone zakazy kulturowe od zarania dziejów były przełamywane przez jednostki o niepokornych duszach . Ludzi takimi są bez wątpienia przedstawiciele świata sztuki i literatury.

Tematy tabu były nieprzerwanie poruszane w całej znanej nam historii ludzkości. Różna była natomiast ich interpretacja. Z jednej strony były one przedstawiane w sposób taki aby ukazać negatywne strony danego zjawiska. Z drugiej zaś w celu przekonania odbiorcy, iż prezentowany temat nie jest wcale aż tak kontrowersyjny jak uważa kultura. Niezależnie jednak od sposobu ukazywania, samo poruszenie danego tematu tabu stanowiło swoistą prowokację. Wybieg ten miał na celu spowodowanie poruszenia społecznego wokół danej kwestii, co skutkować mogło obaleniem tabu.

Jak oczarować komisję czyli o sztuce autoprezentacji.

2008-12-13T18:43:00.006+01:00

Nawet najlepiej przygotowana prezentacja to nie wszystko, dużo bowiem zależy od wrażenia jakie wywrzesz na komisji. Zdaniem psychologów, 50% informacji, człowiek odczytuje z obserwacji i zachowania swojego rozmówcy to jest z intonacji głosu, mimiki, ruchu gałek ocznych, gestów itd.
Prezentację można więc porównać do posiłku. Nawet najbardziej wykwintna potrawa na plastikowym talerzu, podana przez niedbałą obsługę nie będzie smakować tak dobrze, jak danie na ciepłym porcelanowym talerzu, podane przez profesjonalny personel w pięciogwiazdkowym hotelu, przy świecach i nastrojowej muzyce.

Dlatego też podczas wygłaszania prezentacji warto skupić się na przestrzeganiu kilku zasad, które sprawią, iż Twoja prezentacja maturalna zostanie oceniona na pięć gwiazdek.
Niebawem postaram się stworzyć kompleksowy artykuł dotyczący tego zagadnienia. Póki co zapraszam do obejrzenia poniższego filmu, który prezentuje część z tych zasad.

Motyw Syberii w twórczości pisarzy doby XIX i XXw

2008-12-06T21:49:00.009+01:00

Syberia jest jedną z największych i najmniej dostępnych krain geograficznych, powierzchnią przewyższa całą Europę.Kraina ta została poznana i przyłączona do Państwa Moskiewskiego stosunkowo niedawno, bo w XVI wieku. Z powodu niedostępności i wybitnie surowego klimatu, z czasem ziemie te stały się w miejscem zesłań ludzi ukaranych za wszelkiego rodzaju wykroczenia i przestępstwa. Począwszy od XVII stulecia zesłanie na Syberię odgrywało coraz większą rolę w rosyjskim systemie penitencjarnym, a karę wygnania wykorzystywano m.in. do przymusowej kolonizacji tych terenów. Z czasem zaczęto, zsyłać tam nie tylko więźniów kryminalnych, lecz również więźniów politycznych uznanych za winnych sprzeniewierzeniu państwo rosyjskiemu i jego polityce. Zesłanych na katorgę było również wielu Polaków. Wynikało to z tego, iż jednym z założeń władcy rosyjskiego było zniszczenie narodu polskiego. Polscy więźniowie trafiali tam za najmniejsze uchybienia wobec Rosji, za jakikolwiek brak subordynacji. Kara katorgi dla skazanych była niemal jednoznaczna ze śmiercią, bowiem wielu więźniów z powodu trudów podróży na miejsce nie docierało lub umierało z wycieńczenia w syberyjskich mrozach.
Wszystko to powoduje, iż Syberia stanowiła motyw występujący w twórczości wielu twórców doby XIX i XX wieku, gdyż właśnie ten okres przypadał na lata niewoli Rzeczpospolitej.

copyright prezentacje maturalne 2010

Wizerunek Żydów w polskiej literaturze doby XIX i XX wieku

2008-12-01T16:04:00.008+01:00

Pierwsi osadnicy żydowscy zaczęli pojawiać się w naszym kraju już na przełomie XI - XII wieku. Jednakże ich masowy napływ nastąpił od XIV wieku, kiedy to zaczęto oskarżać Żydów o spowodowanie epidemii dżumy szalejącej w ówczesnej Europie.
Żydzi to naród, którego burzliwe i zarazem tragiczne dzieje wpisały się głęboko w historię świata. Przez długie lata pozbawieni byli oјczyzny, żyjąc w diasporze aż do 1948 roku, kiedy to proklamowano państwo Izrael. Kultura żydowska јest niezwykle bogata, a opiera się niemal w całości o religię јudaistyczną -naјstarszą z naјpotężnieјszych dziś religii monoteistycznych, z któreј korzeni wyrosło chrześcijaństwo i islam . Będąc niekwestionowanie naјlepszymi kupcami, Żydzi dysponowali ogromnymi maјątkami, żyjąc we względnie pozytywnych stosunkach z innymi narodami.
Ich wpływy w różnych państwach - szczególnie do czasów II woјny światoweј były z tego powodu ogromne. Dopiero czasy woјny przyniosły zagładę Żydów , a co za tym idzie, znaczne osłabnięcie ich wpływów w państwach, które zamieszkiwali przez wieki. Sposób ich przedstawiania jest niezwykle zróżnicowany, tak jak w rzeczywistości tak i w literaturze, mamy do czynienia z różnorodnym wizerunkiem Żydów. Najczęściej zależy on od okoliczności oraz środowiska i trudno sprowadzić go jedynie do przeciwstawnego postrzegania Żydów jako bohaterów pozytywnych lub negatywnych.
Dowodem na potwierdzenie powyższej tezy są utwory takie jak:
Adam Mickiewicz, Pan Tadeusz
Stanisław Wyspiański, Wesele
Bolesław Prus, Lalka
Maria Konopnicka, Mendel Gdański
Hanna Krall, Zdążyć przed Panem Bogiem
Zofia Nałkowska, Medaliony
Cyprian Kamil Norwid, Żydowie polscy
Jan Potocki, Rękopis znaleziony w Saragossie

Obraz dworu szlacheckiego w literaturze polskiej. Przedstaw różne ujęcia motywu na wybranych przykładach.

2008-11-27T23:26:00.004+01:00

Niemalże w każdej epoce literackiej mamy styczność z motywem dworku szlacheckiego. W wielu utworach jest on miejscem rozgrywania się wydarzeń oraz stałym elementem rzeczywistości kształtującym życie bohaterów. Wiąże się to zapewne z faktem, iż począwszy od średniowiecza aż do polowy XX wieku, takowe dworki były codziennością wiejskiego krajobrazu i dopiero socjalizm oraz wszechobecność "siły robotniczej" doprowadziły do ostatecznego zniknięcia ustroju dworkowo-ziemiańskiego.
Dwór szlachecki możemy traktować jako pojęcie dualne. Z jednej strony to budowla, najczęściej drewniana rzadziej podmurowana lub murowana, w której skład zabudowań wchodziły budynki gospodarcze np. stajnie, stodoły oraz przylegające ogrody, sady i użytki rolne.
Z drugiej strony Dworek staje się miejscem ukazania stosunków społecznych, międzyludzkich, relacji miasto-wieś, to istna galeria postaci i skarbnica wiedzy o polskiej tradycji i obyczajach. Szlacheckie posiadłości stają się niejako polityczną sceną Polski, to także obraz wypadków miłosnych mieszkańców, a także wielu sporów i konfliktów, jak chociażby tych rodzinnych.
Można zaliczyć go do toposów literatury narodowej. Sposób jego przedstawienia jest zdeterminowany celami głównymi utworu i funkcją jaka dworek ma spełniać w dziele literackim.
Sposób ukazywania dworku szlacheckiego w utworach literackich zależy w głównej mierze od samego artysty. Często wiąże się bezpośrednio z jego życiem, latami młodości, bowiem spora część pisarzy wychowała się w takich właśnie dworkach. Stąd też w każdym utworze dworek jest postrzegany w sposób nieco inny.
W celu ukazania tej różnorodności warto wybrać kilka z poniższych utworów:

Adam Mickiewicz, Pan Tadeusz
Witold Gombrowicz, Ferdydurke
Mikołaj Rej, Żywot człowieka poczciwego
Eliza Orzeszkowa, Nad Niemnem
Zofia Nałkowska, Granica
Bolesław Prus Lalka
Stanisław Ignacy Witkiewicz, W małym dworku
Czesław Miłosz, Dwór
Stefan Żeromski, Przedwiośnie
Maria Dąbrowska, Noce i dnie

Władza oraz jej wpływ na osobowość i czyny człowieka. Omów zagadnienie, odwołując się do dowolnie wybranych przykładów

2008-11-24T13:17:00.005+01:00

Władza jest zjawiskiem ekscytującym, a zarazem dzielącym ludzi od najdawniejszych czasów. Odwiecznym pragnieniem wielu jednostek było znaleźć się właśnie w grupie tych, którzy patrzyli na innych z góry i mogli wydawać im rozkazy. Jaka tajemnicza siła powoduje, iż człowiek stara się znaleźć na piedestale? Może pragnienie wyróżnienia się w szarym tłumie? A może potrzeba życia w bogactwie albo dowartościowania się, czy też po prostu chęć realnego panowania nad innymi?
Z pewnością ma na to wpływ wiele czynników. Warto jednak zauważyć, że władza wiąże się nie tylko z przywilejami, poważaniem i zaszczytami. Wbrew pozorom nie jest łatwo sprawować władzę – przysparza ona rządzącym wielu problemów, o czym można przekonać się zarówno obserwując rzeczywistość, jak i wczytując się w dzieła literackie, dotyczące tej tematyki. W każdej epoce pojawia się panujący, którego pochłania żądza władzy. Jest to wiecznie żywy problem. Sprawowanie władzy potrafi zniszczyć człowieka, zamienić go w oprawcę, o ile służy to utrwaleniu jego pozycji. Władza ma moc zdolną do całkowitego przewartościowania pojęć moralnych i etycznych, a nawet potrafi je zupełnie zagłuszyć. Literatura obrazuje ten temat niezwykle dogłębnie. Każda epoka przedstawia nam władców na swój własny specyficzny sposób, co w sumie daje całe spectrum postaw jakimi kierują się jednostki posiadające władzę. Poniżej podane zostały utwory, które dają obiektywny obraz motywu władzy w różnych epokach literackich.

Starożytność:
Sofokles, Król Edyp
Platon, Państwo
Średniowiecze:
Galla Anonim, Kroniki
Renesans:
Jan Kochanowski, Odprawa posłów greckich
Szekspir, Makbet
Romantyzm:
A. Mickiewicz, Dziady cz. III
J. Słowacki, Kordian
Pozytywizm:
Bolesław Prus, Faraon
Henryk Sienkiewicz, Quo vadis
Współczesność:
George Orwell, Rok 1984
Ryszard Kapuściński, Cesarz

"Człowiek jest zdumiewający, ale arcydziełem nie jest". Rozważania o złożoności ludzkiej natury na podstawie dowolnie wybranych przykładów literackich

2008-11-21T11:35:00.006+01:00

"Człowiek jest zdumiewający, ale arcydziełem nie jest" - słowa te wypowiedziane przez słynnego pisarza polskiego pochodzenia - Josepha Conrada stanowią znakomity wstęp do rozważań na temat ludzkiej natury.Człowiek jest istotą zadziwiająca z jednej strony kierują nim wyższe idee i ambicje pozwalające wznosić się na wyżyny, dokonywać czynów wręcz niezwykłych, które przenoszą całą ludzkość w nowy wymiar. Z drugiej zaś strony potrafi tez – często wbrew sobie dać upust prymitywnym żądzom oraz wręcz zwierzęcym instynktom.
Tutaj nasuwa się szereg pytań - co powoduje takie rozbieżności w ludzkim zachowaniu? Co sprawia że jeden człowiek jest w stanie poświęcić swoje życie dla dobra innych, podczas gdy drugi jest bezwzględnym mordercą?
Na te pytania ludzie starają się znaleźć odpowiedzi od zarania dziejów. Jedną z takich osób był grecki myśliciel Sokrates. Filozof ten jako pierwszy zgłębiał tajemnicę człowieka. Robił to przy pomocy rozmów z innymi ludźmi i swoich przemyśleń. Doszedł do wniosku że człowiek jest z natury dobry, a wszelkie zło w jego postępowaniu wynika z niewiedzy. Twierdził też, iż człowiek w walce o dobro i prawdę powinien nie liczyć się z niebezpieczeństwami i być w stanie poświęcić dla tych wartości życie, czego wyraz dał własnym postępowaniem godząc się na niesłuszną karę śmierci. Na przykładzie Sokratesa widzimy, że człowiek potrafi być istota zdumiewającą zdolną oddać życie za swe ideały.
Wiele podobnych przykładów świadczących o wielkości człowieka odnajdujemy także w literaturze. Podobnie jak w życiu tak i w książkach obserwujemy całe spectrum ludzkich zachowań, które dają nam obraz wartości człowieka. Wybór lektur do omawianego tematu jest przeogromny. Dlatego analizując zagadnienie , należy kierować się postawioną tezą i właśnie od niej uzależnić dobór utworów. Dla ułatwienia pozwolę sobie przytoczyć kilka przykładów:

Adam Mickiewicz, Pan Tadeusz (Postać Soplicy)
Juliusz Słowacki, Kordian
Fiodor Dostojewski, Zbrodnia i Kara
Stefan Żeromski, Ludzie Bezdomni,
Albert Camus, Dżuma
Zofia Nałkowska, Granica
Gustaw Herling – Grudziński, Inny Świat
Witold Gombrowicz, Ferdydurke,

Literatura o człowieku zbuntowanym i wyobcowanym . Przedstaw kreacje takich bohaterów w dziełach różnych epok.

2008-11-20T18:37:00.005+01:00

Pisząc prezentację staraj się ukazać zróżnicowanie zjawiska jakim jest bunt. W tym celu postaraj się o odpowiedni dobór lektur. Gorąco polecam utwory z poniższej listy:

Fіodor Dostojewskі, Zbrodnіa і kara
J. Słowacki, Kordian
Witold Gombrowicz, Ferdydurke
Sofokles, Antygona
Mickiewicz, Dziady cz. IV
George Byron Giaur
Stefan Żeromski Ludzie bezdomni
Sławomir Mrożek Tango

Różne oblicza motywu miłości w literaturze . Zaprezentuj i omów temat, odnosząc się do wybranych przykładów

2008-11-19T11:22:00.005+01:00

Temat ten jest niezwykle rozległy. O motywie miłości zostało napisane w Internecie wystarczająco dużo. Chciałbym jedynie zwrócić uwagę, iż przedstawiając ten temat na maturze warto skupić się na przedstawieniu różnorodnych ujęć miłości, a co za tym idzie utworów je opisujących.
Pierwszym rodzajem przedstawianym przez literaturę jest miłość szczęśliwa. Mamy z nią do czynienia w utworach takich jak:
Franciszek Karpiński, Laura i Filon
Homer, Odyseja
Michaił Bułhakow, Mistrz i Małgorzata
Następnie możemy przedstawić jej przeciwieństwo – miłość nieszczęśliwą:
Joseph Bediér, Dzieje Tristana i Izoldy
Juliusz Słowacki, Kordian
Goethe, Cierpienia młodego Wertera
Bolesław Prus, Lalka

Ważnym motywem jest też miłość sentymentalna:
Aleksander Fredro, Śluby panieńskie
Franciszek Dionizy, Kniaźnin Dwie lipy
Jean Jacques Rousseau, Nowa Heloiza

Oraz miłość romantyczna:
Adam Mickiewicz, Romantyczność
Emily Brontë, Wichrowe wzgórza
Juliusz Słowacki, Rozłączenie

Motyw wędrówki i podróży w literaturze . Omów zagadnienie na podstawie dowolnie wybranych utworów literackich.

2008-11-17T23:49:00.007+01:00

Motyw podróży jest jednym z najczęściej poruszanych tematów na przestrzeni dziejów . Wędrówka może być pielgrzymką, czyli przejściowym charakterem wszelkich sytuacji, wewnętrznym odsunięciem od spraw życia dzisiejszego, przywiązaniem do celów odległych, świętych. Mottem rozważań na temat wędrówki można uczynić cytat pochodzący z wiersza Leopolda Staffa "Każdy z nas jest Odysem". Słowa Staffa to oczywiste odniesienie do archetypu wędrowca - homo viatora, któremu początek dała postać słynnego bohatera "Odysei". Czyż nie każdy z nas podobnie jak legendarny Odyseusz przemierza swe życie z nadzieją, ze wreszcie dotrze do upragnionego celu? Tak właśnie rozumiem te słowa mówiące o tym że każdy musi pokonywać trudy i przeciwności własnego losu, starając się odnaleźć sens swego istnienia.
W tekstach kultury wielu epok topos wędrówki traktowany był w wielu wymiarach np. na płaszczyźnie przygodowo- edukacyjnej. Wędrówka jest także metaforą odwiecznej potrzeby poszukiwania sensu życia przez człowieka.
Metafora wędrówki dotyka podstawowych problemów natury egzystencjalnej, jest powtarzaną przez epoki próbą dotarcia do istoty własnego "ja". Wędrówka jest także sposobem na poznanie najgłębszych pokładów świadomości, a traktowana w sposób symboliczny daje dużo większe możliwości interpretacyjne.
Mimo tych podobieństw, sposób przedstawiania motywu podróży zmieniał się na przestrzeni dziejów.
Zjawisko to ukazać można wybierając kilka pozycji z poniższych utworów:

Księga Wyјścia,[w] Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu
Homer, Odyseja
Adam Mickiewicz Sonety krymskie
Dante Alighieri, Boska komedia
Ignacy Krasicki, Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki
Ј. Słowacki, Kordian,
Antonie de Saint-Exupery, Nocny lot
James Joyce Ulisses

Motyw wadzenia się z Bogiem . Omów temat na wybranych przykładach z różnych epok.

2008-11-16T17:03:00.004+01:00

Bóg jest istotą, czy jak twierdzą inni, zbiorem zasad moralnych, prawd dotyczących ludzkiego życia, wobec których należy przyjąć jakieś stanowisko. Wydaje się , iż nie można być obojętnym wobec najistotniejszych, najsilniej dotyczących życia wartości. Wiara czy też jej brak powinny pociągać za sobą przyjęcie pewnego świata wartości etyczno-moralnych, których realizacja jest jej dowodem. Nie może być wiary bez uczynków, to przecież jedno z podstawowych przesłań Nowego Testamentu.
Jednakże obserwując relacje pomiędzy Bogiem i człowiekiem na przestrzeni dziejów, można odnieść wrażenie, iż mają one charakter antagonistyczny, z jednej strony mamy postacie pobożne powierzające z wiarą, Bogu całe swe życie, Przestrzegające ustalonych przez niego praw. Z drugiej zaś całe multum postaci buntujących się przeciwko Niemu i jego zasadom.
Konflikt ze stwórcą w literaturze jest tematem bardzo rozległym i znajduje odzwierciedlenie w każdej niemal epoce począwszy od starożytności, na współczesności kończąc. Człowiek buntuje się przeciwko Bogu w chwilach samotności, opuszczenia, po stracie bliskiej osoby czy też wówczas gdy chce dorównać stwórcy. Z wymienionymi wyżej konfliktami mamy do czynienia w następujących utworach:
Księga Rodzaјu , Księga Wyjścia [w] Pismo Święte Starego Testamentu
Homer, Odyseja
A. Mickiewicz, Dziady
Јan Kasprowicz, Dies Irae
Ј. W. Goethe, Faust,
Јan Kochanowski, Treny

Różne ujęcia motywu śmierci i przemijania w literaturze . Zanalizuj i porównaj wybrane przykłady

2008-11-16T13:46:00.004+01:00

Śmierć jest stanem zatrzymania wszelkich czynności życiowych organizmu, który prędzej czy później dotknie każdego z nas. Dlatego też kwestia ta stanowiła przedmiot ludzkiego zainteresowania, a zarazem i lęku od zarania dziejów. Zafascynowanie śmiercią znalazło swe odzwierciedlenie w literaturze. Początkowo kojarzona była z tajemniczymi postaciami - bogami lub aniołami śmierci władającymi krainą umarłych. Następnie ze żniwiarzem, potem z postacią starszej kobiety, by w końcu przybrać postać kostuchy trzymającej w ręce kosę.

Pisząc pracę na podany temat warto oprzeć się na kilku poniższych pozycjach.

Mity greckie
Przypowieści biblijne
Pieśń o Rolandzie
Rozmowa Mistrza Polikarpa ze Śmiercią
Jan Kochanowski, Treny
Sienkiewicz, Pan Wołodyjowski
Albert Camus, Dżuma
Żeromski, Siłaczka
Hanna Krall, Zdążyć przed Panem Bogiem

Motyw diabła w literaturze . Przedstaw i porównaj literackie wizerunki, odwołując się do wybranych przykładów.

2008-11-15T19:27:00.005+01:00

Na początku należy zaznaczyć, iż w literaturze szatan to dosyć ogólne określenie używane w stosunku do demonów, diabłów i złych sił nieczystych.
W kulturze utrwaliło się wyobrażenie szatana jako istoty: brzydkiej,podstępnej kusicielskiej, w literaturze ludowej przedstawianej najczęściej jako rogate stworzenie.

Jednym z najstarszych dzieł, gdzie mamy styczność z szatanem jest Biblia - motyw ten jest najbardziej widoczny w Księgach: Rodzaju Hioba, Wyjścia oraz w Nowym Testamencie (scena kuszenia Chrystusa przez szatana).
Jakkolwiek jeżeli chcesz być oryginalna/ny możesz zamiast Biblii omówić w swojej pracy fragmenty buddyjskiej świętej księgi -Wedy lub Mahabharaty - tematyka szatana i sił nieczystych przedstawiana jest tam w sposób podobny do tego w Biblii. Możesz być jednak pewna/ny, że zaskoczysz komisję swą oryginalnością

Z innych utworów polecamy:

Goethe, Faust - motyw zaprzedania duszy diabłu
Adam Mickiewicz, Dziady, cz. III - Szatan jest tu przedstawiany jako sprawca szaleństwa i opętania
Michaił Bułhakow, Mistrz i Małgorzata, - Diabły w pewnym sensie przyczyniają się do działania na rzecz innych
Dante Alighieri, Boska komedia - Dante ma okazję zwiedzać 7 poziomów piekła i osobiście poznać diabła

Dziecko jako bohater literacki

2008-11-15T19:01:00.005+01:00

Tak się składa, że topos dziecka jeden z najczęściej występujących tematów w literaturze. Motyw ten przedstawiany jest w różnych kontekstach i formach. Z jednej strony literatura przedstawia obraz wiecznie szczęśliwego, nieskalanego złem dziecka, z drugiej strony ukazuje jego krzywdę i cierpienie. Osobnym zagadnieniem są stanowiące przestrogę obrazy dziecka jako człowieka okrutnego. Dobór lektur do prezentacji zależy oczywiście od tezy, niemniej jednak w swojej pracy postaraj się ukazać jak największe spectrum dziecięcych kreacji. Do tego celu możesz wybrać kilka pozycji spośród poniższych utworów.

Henryk Sienkiewicz, Janko Muzykant
Bolesław Prus, Omyłka
A. de Saint - Exupéry, Mały Książę
Adam Mickiewicz, Dziady cz II
Wiliam Golding, Władca Much
Nick Hornby, Był sobie chłopiec
Jan Kochanowski, Treny
Czesław Miłosz, Dolina Issy

Wielka akcja - wskazówki do konkretnych tematów prezentacji

2008-11-15T18:53:00.002+01:00

Od dzisiaj rozpoczynamy szeroką akcję pomocy dla maturzystów w postaci wskazówek do konkretnych tematów prezentacji. W każdym nowym poście zawarte będą wskazówki oraz propozycja lektur do omawianego tematu.
Życzymy Miłego czytania.

Przykładowa bibliografia

2008-11-12T10:23:00.004+01:00

W związku z licznymi zapytaniami na temat wyglądu bibliografii, postanowiliśmy zamieścić wzór. Poniższy przykład odnosi się do tematu - Motyw Syberii w utworach XIX i XXw.
Praca została napisana przez nas w marcu 2008 roku.
Dla informacji dodam, iż prezentacja, z której pochodzi bibliografia została oceniona przez komisję na 20pktów.

Literatura podmiotu:

1. Fiodor Dostojewski, Wspomnienia z domu umarłych, wyd. Czytelnik, Warszawa 1998, ISBN:8322643535
2. Gustaw Herling – Grudziński, Inny Świat - Zapiski sowieckie, wyd. Czytelnik, Warszawa 1998, ISBN:83-22643-53-5
3. A. Mickiewicz, Dziady cz. III, wyd. Greg, Warszawa 2001r, ISBN: 83-012393-2
4. R. Piotrowski, Pamiętnik z pobytu na Syberii, Tom II , wyd PiW, Warszawa1960r.

Literatura Przedmiotu

1. Tomaszewski Feliks, Światy Gustawa Herlinga-Grudzińskiego, wyd. Gdańsk 1994.r, str.8-10.
2. W. Śliwowska Syberia w życiu i pamięci Gieysztorów - zesłańców postyczniowych, wyd. Pascal, Warszawa 2004, str. 116-127
3. Bierdiajew, Światopogląd Dostojewskiego, wyd. Antyk, Kęty 2006, str. 45-64
4. Encyklopedia XX wieku, wyd. PWN, Warszawa 1996.r, Tom IV, s. 274, 293
5. B. Drabarek, Ј Falkowski, I. Rowińska, Szkolny słownik motywów literackich, wyd KRAM, Warszawa 2004r., hasła: Syberia, łagry

Dziękujemy !

2008-11-06T10:02:00.002+01:00

Na wysłane zapytanie postaramy się odpowiedzieć w ciągu kilku godzin.

2008-09-02T20:38:00.002+02:00

Szanowny Maturzysto
Oto powstał nowy portal przeznaczony specjalnie dla Ciebie. Znajdziesz tu prezentacje maturalne oraz omówienia motywów literackich.

przykładowe tematy

2008-09-01T17:56:00.005+02:00

No i zaczęło się !

Znamy przybliżoną listę tematów prezentacji na ustną część egzaminu maturalnego.

MATURA 2009

I.LITERATURA

1.Galeria bohaterów komediowych. Zaprezentuj własną propozycję zestawienia

rozmaitych postaci literackich z różnych epok i porównaj ich wizerunki.

2. Portrety Boga w literaturze. Przedstaw przykłady oraz rozważ podobieństwa
i zmienność na przestrzeni epok.

3. Miłość i śmierć w mitologii greckiej i Biblii. Porównaj poszczególne wizje odwołując
się do wybranych przykładów.

4. Znaczenie i wartość baśni w literaturze . Omów zagadnienie w oparciu o wybrane
dzieła.

5. Sielanka. Przedstaw dzieje gatunku oraz najciekawsze – Twoim zdaniem – realizacje
z różnych epok . Uzasadnij wybór.

6. Bohater literacki dotknięty szaleństwem . Omów zagadnienie odwołując się do
utworów z rożnych epok .

7. Postacie historyczne jako bohaterowie literatury. Przedstaw różne kreacje i sposoby
ich funkcjonowania w literaturze .

8. Utopie i antyutopie. Analizując wybrane przykłady zbadaj, w jaki sposób literatura
wpisuje się w nurt poszukiwań społeczeństwa idealnego.

9. Ewolucja ballady jako gatunku literackiego . Omów zagadnienie odwołując się do
literatury XIX i XX wieku. Przedstaw odpowiednie przykłady.

10. Stosunek bohaterów literackich do Boga i religii. Omów temat, odwołując się do
wybranych przykładów z literatury różnych epok.

11. Symbolika ognia w twórczości poetów należących do „pokolenia Kolumbów”.
Omów zagadnienie w oparciu o wybrane przykłady.

12.Dziecko jako narrator tekstów literackich. Wskaż, jaką rolę spełnia taki punkt
widzenia, odwołując się do przykładów z dwóch dowolnie wybranych epok .

13. Twórczość literacka pozytywistów i przedstawicieli Młodej Polski a rozwój prasy.
Omów wybrane przykłady pod kątem tematyki i cech gatunkowych.

14. Jak i co śnili dawniej Polacy? Porównaj sny z „Wesela” ze snami z III cz. „Dziadów”
oraz innymi, które pamiętasz z literatury.

15. Sylwetki Polaków w dramatach narodowych. Scharakteryzuj i porównaj wybranych
bohaterów.

16. Jaką funkcję pełnią w literaturze postaci i motywy fantastyczne? Rozważ, odwołując
się do utworów z różnych epok.

17. Wpływ rodziny na rozwój mentalności dziecka. Odwołaj się do wybranych
przykładów z literatury polskiej i obcej.

18. Różne sposoby funkcjonowania tradycji homeryckiej w literaturze polskiej.
Przedstaw na wybranych przykładach.

19. Polacy w satyrze i karykaturze literackiej. Przedstaw sposoby kreowania portretów
i ich funkcje, w oparciu o wybrane przykłady dzieł z różnych epok.

20. Rola lektur w kształtowaniu charakterów postaci literackich. Przedstaw zagadnienie
na wybranych przykładach.

21. Etos inteligenta i jego demaskacja. Przedstaw problem na wybranych przykładach.

22. Literatura faktu. Na wybranych przykładach przeanalizuj znaczenie tego zjawiska
w kulturze.

23. Portret wybranej społeczności na tle epoki. Porównaj obrazy literackie z różnych
okresów.

24. Motywy ludowe w literaturze . Przedstaw i porównaj wybrane przykłady.

25. Literacka ocena XX wieku. Porównaj różne stanowiska pisarzy.

26.Wizerunek niespełnionego artysty w literaturze. Scharakteryzuj i porównaj wybrane
przykłady.

27. Dokument i parabola jako różne sposoby mówienia o rzeczywistości. Przeanalizuj
przykłady funkcjonowania tych gatunków.

28. Dialog Polaków o sprawach narodowych i społecznych w literaturze różnych epok.
Zanalizuj i porównaj wybrane przykłady.

29. Rola utworów literackich w kształtowaniu świadomości Polaków. Zbadaj zagadnienie
na wybranych przykładach z literatury i zaprezentuj wyniki.

30. Motyw „ojczyzn prywatnych” w literaturze polskiej. Scharakteryzuj zjawisko,
odwołując się do wybranych utworów.

31. Mistrz i uczeń. Scharakteryzuj ich wzajemne relacje na podstawie wybranych
utworów.

32. Etos lekarza w literaturze. Porównaj postawy wybranych bohaterów i sformułuj
wnioski.

33. Relacje między obywatelem i władzą w literaturze. Przeanalizuj problem na
wybranych przykładach.

34. Rozterki i niepokoje człowieka przełomu wieków wyrażane w literaturze.
Scharakteryzuj i porównaj wybrane utwory.

35. Funkcje cytatów i aluzji literackich w utworze. Przeanalizuj wybrane przykłady
i przedstaw wnioski.

36. Różne oblicza władców. Porównaj wybrane przykłady literackie z różnych epok

37. Rola literatury w tworzeniu i burzeniu mitów narodowych. Przeanalizuj wybrane
Przykłady.

38. Etos człowieczeństwa. Zilustruj problem wybranymi przykładami literackimi
i filozoficznymi.

39. Od Juliusza Verne`a do Stanisława Lema – analizując wybrane utwory, przedstaw
ewolucję powieści science fiction.

40.Przedstaw różne kreacje narratora i sposoby narracji w epice, odwołując się do wy-
branych utworów.

41. Analizując wybrane utwory polskie i obce, scharakteryzuj różne odmiany
awangardowego dramatu XX wieku.

42. Przedstaw wartości artystyczne i kulturowe drobnych form poetyckich (np. fraszki,
epigramaty, limeryki), odwołując się do twórczości wybranych autorów.

43. Bunt przeciw tradycji, jego formy i znaczenie. Omów temat w oparciu o wybrane
przykłady literackie.

44. Twórczość dydaktyczna – literackie sposoby oddziaływania twórców na odbiorcę.
Odwołaj się do wybranych utworów doby oświecenia i pozytywizmu.

45. Zbadaj wpływ twórczości średniowiecznej na literaturę późniejszych epok.
Zaprezentuj wyniki.

46. Czas jako element świata przedstawionego powieści. Omów różne sposoby
ukształtowania czasu i ich funkcje w wybranych dziełach.

47. Scharakteryzuj różne odmiany klasycyzmu, odwołując się do twórczości pisarzy
różnych epok (Kochanowski, Krasicki, Staff, Herbert)

48. Autobiografizm w literaturze współczesnej. Na wybranych przykładach przeanalizuj
sposoby i cele wykorzystywania przez twórców własnej biografii.

49. Główne pytania i lęki egzystencjalne współczesnego człowieka. Omów zagadnienie
wykorzystując wybrane teksty literackie.

50. Epistolografia jako forma sztuki literackiej. Zbadaj funkcje listu w literaturze
różnych epok. Przywołaj stosowne przykłady.

51.Walka dobra ze złem jako motyw literatury. Omów na wybranych przykładach

52.Kult nauki, techniki i cywilizacja jako motywy literackie. Przedstaw, odwołując się do
utworów różnych epok.

53.Życie jako teatr. Rozważ funkcjonowanie motywu na podstawie wybranych dzieł
literackich.

54.Konwencja modlitwy w poezji dawnej i współczesnej. Przeanalizuj i porównaj
wybrane przykłady.

55.Pamiętnikarz jako autor, narrator i bohater swego dzieła. Na wybranych przykładach
przedstaw różne sposoby realizacji tych ról.

56.Literatura jako narzędzie propagandy. Rozważ zagadnienie, analizując przykłady z
różnych epok.

57.Przeanalizuj problem ksenofobii i nietolerancji w literaturze polskiej XIX i XX wieku.
Porównaj stanowiska twórców.

58.Wizje ustrojów politycznych w literaturze. Dokonaj analizy porównawczej wybranych
utworów i przedstaw wyniki.

59.Nurt katastrofizmu w literaturze XIX i XX wieku. Przedstaw i przeanalizuj różne
przykłady u wybranych twórców.

60.Przedstaw motyw ogrodu w literaturze różnych epok i omów jego funkcje.

61.Nurt literatury funeralnej. Zaprezentuj różnorodne przykłady funkcjonowania na
przestrzeni epok i dokonaj analizy wybranych dzieł.

62.Romantyczna historiozofia- scharakteryzuj problem w wybranych utworach,
uwzględniając różne konteksty związane z epoką.

63.Bohater zbuntowany. Zanalizuj źródła i formy buntu jako motywu literackiego.

64.Kulinaria w literaturze. Przedstaw motyw i omów jego funkcje w wybranych
utworach.

65.Sport jako temat utworów literackich. Przedstaw na wybranych przykładach.

66.Profetyczne wizje w literaturze. Zaprezentuj wybrane przykłady, porównaj sposoby
obrazowania oraz ich przesłanie.

67.Socrealizm jako sposób prezentowania rzeczywistości. Przedstaw wybrane przykłady.

68.Motyw wojen napoleońskich w literaturze. Przedstaw i przeanalizuj wybrane utwory.

69.Motywy franciszkańskie w poezji polskiej. Zaprezentuj sposoby ich wykorzystania
przez twórców różnych epok.

70.Powstaniec, organicznik, dekadent- przedstaw i oceń postawy wykreowane przez
literaturę XIX wieku.

71.Stolica i prowincja. Scharakteryzuj ich literackie obrazy na wybranych przykładach.

72.Znaczenie i funkcja manifestów literackich. Porównaj manifesty wybranych epok.

73.Sonet w tradycji literackiej. Na wybranych przykładach omów sposoby
funkcjonowania i znaczenie gatunku w różnych epokach literackich.

74.Motyw lotu w literaturze. Przedstaw i omów jego funkcje na wybranych przykładach.

75.Obrazy pór roku w literaturze różnych epok. Zaprezentuj i porównaj wybrane
przykłady.

76.Żywioł morski jako temat literatury. Przedstaw i omów wybrane przykłady.

77.Bohater polskich utworów romantycznych. Porównaj wizerunki wybranych postaci i
oceń ich znaczenie.

78.Problem zniewolenia człowieka w literaturze XX wieku. Porównaj różne wypowiedzi
pisarzy.

79.Motyw zwycięstwa w literaturze różnych epok. Zaprezentuj i porównaj wybrane
przykłady.

80.Wizytówka z PRL-u. Zaprezentuj i porównaj wybrane dzieła z tego okresu.

81.Młodzi bohaterowie-ich pasje, dążenia, rozterki i klęski. Omów temat na wybranych
przykładach literackich.

82.Bohaterki polskich utworów romantycznych. Omów temat, przywołując wybrane
postacie literackie.

83.Koniec i początek- wizja stworzenia świata i jego zagłady w literaturze, malarstwie i
filmie.

84.Warszawa jako temat utworów literackich. Omów na wybranych przykładach z
różnych epok.

85.Polemiki, spory, prowokacje-starcia pokoleń literackich. Omów na przykładach
wybranych utworów.

86.Świat widziany oczyma dziecka w literaturze. Omów zagadnienie odwołując się do
wybranych utworów.

87.Dokumentaryzm i paraboliczność jako dwa sposoby przedstawiania rzeczywistości w
dziełach różnych twórców. Przedstaw problem, odnosząc się do wybranych utworów.

88.Literatura jako diagnoza społeczeństwa. Odwołując się do utworów z różnych epok
literackich, wykaż, ze są one wiernym obrazem rzeczywistości.

89.Przenikanie się świata realnego i fantastycznego w utworach literackich. Omów na
podstawie wybranych przykładów.

90.Miłość fatalna, sentymentalna, spełniona. Porównaj literackie obrazy miłości,
odnosząc je do kontekstów epoki.

91.Różne funkcje budowania nastroju grozy w dziele literackim. Omów zagadnienie,
odwołując się do wybranych utworów. Zaprezentuj różnorodne sposoby wykorzystania
motywu lustra w literaturze.

92.Ludowość i ludomania. Omów różne sposoby nawiązania do folkloru i życia ludzi
twórczości literackiej.

93.Historia jako czynnik determinujący ludzki los. Omów problem, odwołując się do
wybranych dzieł literatury XIX i XX wieku.

94.Motywy oniryczne w literaturze polskiej. Omów wykorzystanie motywu snu w
wybranych dziełach literackich.

95. Różne spojrzenia na rolę artysty i sztuki w literaturze. Zbadaj zagadnienie, odwołując
się wybranych dzieł i przedstaw wyniki.

II. ZWIĄZKI LITERATURY Z INNYMI DZIEDZINAMI SZTUKI

1.Odwołując się do wybranych przykładów, skonfrontuj różne ujęcia motywu
drzewa w literaturze i sztuce.

2.Symbolika róży w literaturze i sztuce. Zbadaj zagadnienie na wybranych
przykładach i zaprezentuj wyniki.

3.Samotność człowieka sukcesu. Omów problem, odwołując się do wybranych
tekstów kultury XIX i XX wieku.

4.Mity greckie jako źródło inspiracji dla artystów. Przedstaw zagadnienie w oparciu o
wybrane teksty kultury.

5. Kobieta demoniczna w wybranych tekstach kultury różnych epok. Omów problem,
odwołując się do wybranych dzieł literatury i sztuki.

6.Motyw pożegnania w literaturze i sztuce. Przedstaw i zanalizuj wybrane przykłady.

7.Literacka a malarska wizja wybranego powstania narodowego. Porównaj
na dowolnych przykładach.

8.Literackie i filmowe portrety ojców. Zaprezentuj i porównaj, odwołując się do
wybranych dzieł.

9.Sceny miłosne w literaturze, malarstwie i filmie. Przedstaw i porównaj sposoby ich
prezentacji.

10.Różne ujęcia motywu gór w literaturze i sztuce. Analizując temat, odwołaj się
do wybranych przykładów.

11.Związki poezji z muzyką. Rozważ zagadnienie, odwołując się do liryki
wybranych autorów.

12.Komiks jako specyficzna forma literacka. Omów na wybranych przykładach.

13. Literackie i filmowe pary kochanków. Przedstaw na przykładach wybranych
dzieł.

14. Na wybranych przykładach dzieł XIX wieku porównaj literackie i malarskie
sposoby kreowania scen bitewnych.

15. Motyw anioła w literaturze i sztuce. Zaprezentuj na wybranych przykładach.

16. Sposoby kreowania obrazu natury w poezji i malarstwie. Dokonaj analizy
wybranych dzieł.

17. Motyw nocy w literaturze i sztuce. Scharakteryzuj zagadnienie i omów jego
funkcje na wybranych przykładach.

18.Synteza sztuk w literaturze Młodej Polski. Przedstaw, odwołując się
do wybranych utworów.

19.Literackie i filmowe ujęcia motywu apokalipsy. Omów na wybranych
przykładach.

20.Dokonaj porównania wybranych adaptacji filmowych dramatów Szekspira z ich
literackimi odpowiednikami. Zwróć uwagę treść i środki wyrazu.

21.Odwołując się do wybranych przykładów z literatury i sztuki, przedstaw obraz wsi
i jej mieszkańców.

22. Różne oblicza rewolucji w literaturze i innych sztukach (malarstwie, filmie).
Scharakteryzuj i porównaj wybrane teksty kultury.

23. Alegoria jako sposób obrazowania w literaturze i sztukach plastycznych.
Przedstaw sposoby funkcjonowania na wybranych przykładach.

24.Poezja śpiewana. Przedstaw zjawisko na podstawie wybranych utworów.

25. Kabaret jako zjawisko kulturalne XX wieku. Scharakteryzuj jego formy i
znaczenie na wybranych przykładach.

26. Sposoby budowania nastroju grozy w literaturze i w filmie. Omów zjawisko na
wybranych przykładach.

27. Karykatura jako jeden ze sposobów prezentacji człowieka. Dokonaj analizy
porównawczej wybranych tekstów kultury.

28. Porównaj, odwołując się do wybranych przykładów, sposób prezentowania siebie
przez pisarza, poetę i malarza.

29.Literackie i filmowe wizerunki herosów. Rozważ zagadnienie, odwołując się do
przykładów z literatury i filmu.

30. Ekspresjonizm w literaturze i malarstwie. Przedstaw, odwołując się
do wybranych twórców.

31. Grupy, środowiska, czasopisma artystyczne. Scharakteryzuj wybrane zjawiska i
rozważ ich znaczenie dla określonej epoki.

32. Totalitaryzm w literaturze i filmie. Przeanalizuj sposoby jego przedstawiania w
wybranych tekstach kultury.

33. Symbolizm w literaturze i sztuce. Zaprezentuj zagadnienie, odwołując się do
wybranych tekstów kultury.

34. Impresjonistyczne pejzaże w malarstwie, muzyce i poezji przełomu
XIX i XX wieku. Porównaj wybrane teksty kultury.

35.Rycerz jako bohater literacki i filmowy. Przedstaw jego wizerunek,
omawiając wybrane dzieła.

36. Filmy Andrzeja Wajdy jako interpretacje dzieł literatury polskiej. Omów wybrane
przykłady.

37. Państwo i władza jako temat literatury i filmu. Omów na wybranych przykładach.

38. Postaci historyczne w literaturze, malarstwie i filmie. Przedstaw, odwołując się do
wybranych tekstów kultury.

39.Różne ujęcia motywu syna marnotrawnego. Omów zagadnienie na wybranych
przykładach.

40.Zaprezentuj obraz powstania warszawskiego w wybranych utworach literackich
i filmach.

41.Scharakteryzuj kicz jako zjawisko w kulturze.

42.Gotyk jako inspiracja dzieł malarskich, muzycznych i filmowych. Omów
zagadnienie na wybranych przykładach.

43.Literackie i filmowe wizje przyszłości. Omów na wybranych przykładach.

44.Człowiek szalony jako pośrednik między światem realnym a nadprzyrodzonym.
Przedstaw, odwołując się do wybranych dzieł literackich i filmowych.

45.Omów, odwołując się do wybranych przykładów, wykorzystanie motywów
biblijnych w różnych tekstach kultury.

46.Romantyczna melancholia w literackim i malarskim ujęciu twórczości
XIX wieku. Rozwiń temat, analizując wybrane dzieła.

47. Na przykładzie wybranych dzieł malarskich, literackich i filmowych
zaprezentuj funkcjonowanie motywu starości.

48. Artystyczne ujęcia macierzyństwa w literaturze i sztuce. Omów zagadnienie na
podstawie wybranej epoki.

49. Dzieło sztuki jest zwierciadłem epoki. Rozwiń temat, odwołując się do
wybranych przykładów.

50.Kraków w literaturze i sztuce. Porównaj obrazy miasta z różnych epok.

51. Mogiły, ruiny, opustoszałe zamki w literaturze i malarstwie. Omów
funkcjonowanie motywów.

52.Inspiracje ludowe w literaturze, malarstwie i muzyce. Przedstaw na wybranych
przykładach.

53.Przedstaw inspiracje malarskie w literaturze wybranej epoki. Przeanalizuj
wybrane dzieła.

54.Dramaty polskie i ich teatralne inscenizacje. Omów na wybranych przykładach.

55. Sylwetki ludzi młodych, niedojrzałych, zbuntowanych w literaturze i filmie.
Scharakteryzuj na wybranych przykładach.

56.Wizerunek szkoły w literaturze i filmie. Omów zagadnienie na wybranych
przykładach.

57.Literatura i sztuka XX wieku wobec ludzkiego cierpienia. Omów zagadnienie na
wybranych przykładach.

58. Symbolika stroju. Omów ją, analizując wybrane dzieła (np. malarskie,
rzeźbiarskie, filmowe, teatralne).

59. Funkcje brzydoty w literaturze i innych dziedzinach sztuki. Przedstaw je,
odwołując się do wybranych przykładów.

60. Omów funkcję kontrastu na wybranych przykładach z literatury i malarstwa.

61. Parodia jako sposób wyrazu w literaturze i filmie. Określ jej funkcje na podstawie
wybranych utworów.

62. Przedstaw sposoby ujęcia tematu śmierci w wybranych dziełach literackich,
filmowych lub malarskich różnych epok.

63.Tatry malarzy i Tatry poetów. Analiza porównawcza na wybranych przykładach
epoki modernizmu.

64. Przedstaw przykłady funkcjonowania motywu śmierci wliteraturze i filmie.

III. Język

1.Przedstaw mechanizm powstawania metafor na przykładzie twórczości wybranego
poety.

2.Przedstaw sposoby wykorzystywania języka potocznego w literaturze
współczesnej. Określ jego funkcje w dziele.

3.Scharakteryzuj język internautów na podstawie samodzielnie zebranego materiału.

4.Przedstaw funkcję neologizmów i eksperymentów językowych w wybranych
utworach poetyckich.

5.Język w mediach. Dokonaj analizy wybranych tekstów publikowanych w prasie lub
przez stacje radiowe i telewizyjne.

6.Pochodzenie i znaczenie nazw miejscowych Twojego regionu. Dokonaj analizy
wybranych przykładów.

7.Dokonaj analizy języka sprawozdawców sportowych, wykorzystując przykłady z
prasy, radia i telewizji.

8.Język moich rówieśników. Zaprezentuj zebrany materiał źródłowy.

9.W oparciu o rzeczywiste przykłady omów język nagłówków prasowych.

10.Porównaj język współczesnych przemówień sejmowych z Kazaniami sejmowymi
P. Skargi i przedstaw wyniki.

11. Frazeologia biblijna i jej funkcjonowanie w polskim języku. Przedstaw
temat, odwołując się do wybranego materiału językowego.

12.Na wybranych przykładach omów funkcje języka w tworzeniu groteskowych
obrazów świata.

13.Na dowolnych przykładach zbadaj język i styl wybranego publicysty (pisarza).

14.Język przysłów. Dokonaj analizy językowej wybranych przysłów polskich i
przedstaw wyniki.

15.Scharakteryzuj język wybranych bohaterów literackich i określ, jakie funkcje
spełnia indywidualizacja ich języka.

16.Językowe przykłady wyrażania uczuć w listach pokolenia romantyków. Dokonaj
analizy wybranej korespondencji.

17.Gwara ludowa jako tworzywo literackie. Scharakteryzuj zjawisko, odwołując się
do wybranych utworów.

18.Język jako instrument walki o władzę. Zanalizuj wybrane materiały wyborcze.

19.Język bohaterów powieści historycznych. Zanalizuj procesy archaizacyjne w
wybranych dziełach.

20.Wypowiedzi polityków. Na podstawie zebranego materiału dokonaj klasyfikacji
najczęściej pojawiających się błędów językowych.

21.Język ezopowy, jego cechy i funkcje w literaturze. Omów na wybranych
przykładach.

23.Scharakteryzuj zjawisko nowomowy w oparciu o zebrany materiał językowy.

24.Omów pochodzenie i budowę słowotwórcza imion zwierząt domowych na
podstawie zebranego materiału.

25.Komizm słowny i sposób jego realizacji. Zanalizuj zjawisko, odwołując się do
wybranych autorów i epok.

26.Moda językowa we współczesnej polszczyźnie. Analizując wybrane przykłady,
scharakteryzuj różne tendencje.

Przykładowy plan ramowy

2008-08-31T14:44:00.006+02:00

Poniżej zamieszczam ramowy plan wypowiedzi do pracy pt "Motyw Syberii w literaturze". Prezentacja została oceniona przez komisję na 20/20 punktów

Ramowy plan wypowiedzi

I. Wstęp

*Syberia jako kraina historyczna i geograficzna
*Postawienie tezy, iż Syberia jest najczęściej postrzegana jako region nieprzyjazny człowiekowi, będący miejscem zsyłek więźniów

II. Rozwinięcie - omówienie tematu

1. Wizerunek Syberii w Ustępie do cz III „Dziadów” Adama Mickiewicza

*Syberia jako nieprzyjazna kraina wiecznego zimna
*Syberia jako miejsce zsyłek polskich więźniów

2. „Pamiętnik z pobytu na Syberii” Piotrowskiego

*Syberia jako obszar wielkiej pustki
*Obraz społeczeństwa Syberii
*Odrębność Syberii od reszty Imperium Rosyjskiego.

3. „Wspomnienia z domu umarłych” – Syberia jako kraina skazańców

*Małostkowość ludzkiego życia w syberyjskiej niewoli.
*Problemy społeczne skazańców
*Jasne strony życia w syberyjskiej niewoli

4. Obraz Syberii w powieści „Inny Świat” Gustawa Herlinga – Grudzińskiego

*Syberia jako miejsce o ciężkim klimacie utrudniającym życie człowiekowi
*Syberia - kraina łagrów, gdzie ludzie są bezdusznie wykorzystywani
*Obraz obozowego życia

III. Zakończenie

*Syberia przedstawiana jest jako miejsce będące swego rodzaju więzieniem
*Pisarze zwracają uwagę na nieprzyjazność tego miejsca dla człowieka
*Syberia w większości utworów stanowi tło dla przedstawianych wydarzeń