Materiały do prezentacji maturalnych - Zbigniew Herbert biografia.

Urodził się 29 października 1924 roku, we Lwowie. Jego rodzina przyjechała do Galicji z Wiednia i była pochodzenia angielskiego. Przed rozpoczęciem wojny Herbert uczęszczał do VII Państwowego Gimnazjum, a później do Liceum im. Króla Kazimierza Wielkiego. Po 1 września 1939 roku kontynuował naukę na tajnych kompletach i korzystając z nich zdał maturę. W czasie wojny był aktywnym żołnierzem Armii Krajowej. Zarabiał jako karmiciel wszy w Instytucie, produkującym szczepionki antytyfusowe oraz jako sprzedawca w sklepie z artykułami metalowymi. Po wojnie poeta przebywał przez pewien czas w Proszowicach, w okolicy Krakowa i rozpoczął studia. Studiował ekonomię, którą ukończył w 1947 roku na Akademii Handlowej. Uczęszczał też na wiele wykładów na Akademii Sztuk Pięknych i Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1948 roku zamieszkał w Sopocie i poznał tam Halinę Misiołkową, w której zakochał się, ich związek trwał do 1957 roku. Zbigniew Herbert w 1949 roku przeprowadził się do Torunia, gdzie bardzo zainteresował się wykładami prof. Henryka Elzenberga i został przyjęty na drugi rok filozofii Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika. Ostatecznie udało mu się zdobyć tam tytuł magistra praw. W 1951 roku przeniósł się na Uniwersytet Warszawski. Początkowo mieszkał w podwarszawskim Brwinowie. Na ten okres – 1950 rok, datuje się debiut Herberta. Wtedy na łamach „Dziś i jutro” zostały opublikowane (bez jego zgody) trzy jego wiersze: „Napis”, „Pożegnanie września” i „Złoty środek”. Wcześniej Herbert pisał teksty do gazet, między innymi do „Słowa Powszechnego”. Publikował recenzje teatralne, muzyczne, a także relacje z wystaw plastycznych. Pisał teksty do „Tygodnika Powszechnego”, początkowo pod pseudonimem „Patryk”, a potem już pod własnym nazwiskiem. Od 1950 roku do 1953 roku publikował teksty w „Dziś i Jutro”, w piśmie Stowarzyszenia PAX. Nie był jednak w stanie utrzymać się finansowo i żyć z pisania tekstów, podejmował, więc różne inne prace, i zajęcia, został nawet płatnym krwiodawcą. Ważny debiut książkowy Herberta to tomik „Struna światła”, który ukazał się w 1956 roku. Rok ten był dla poety bardzo przełomowy. Jego tomik został przyjęty pozytywnie, a to poprawiło sytuację materialną poety. Herbert otrzymał również wsparcie i pomoc od poety Jerzego Zawieyskiego, który załatwił mu przydział kawalerki i stypendium z puli Związku Literatów Polskich. Za zdobyte pieniądze Herbert odbył swoją pierwszą, zagraniczną podróż – w 1958 roku do Francji, Anglii i Włoch. Po przyjeździe napisał zbiór esejów „Barbarzyńca w ogrodzie”, był to dorobek z jego wyprawy. Od tego czasu podróże stały się jego pasją. Wyjechał w 1963 roku do Anglii, a później przeniósł się do Paryża i tam odebrał Nagrodę Kościelskich. W 1964 roku przebywał we Włoszech i Grecji, a następnie wrócił do Polski. Zwiedził też Niemcy i USA. Potem ożenił się w 1986 roku z Katarzyną Dzieduszycką i osiadł na pewien czas w Berlinie. W późniejszym czasie często zmieniał miejsca zamieszkania. Przez pewien czas, na początku lat 70-tych mieszkał w Warszawie, bywał w Grecji i w Niemczech. W 1986 roku przeniósł się do Paryża i tam pracował z „Zeszytami Literackimi”. W 1989 roku wstąpił do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Do Polski wrócił w 1992 roku. W 1994 roku wyjechał w ostatnią podróż do Holandii, po której stworzył „Martwą naturę z wędzidłem”. Jego ostatni tomik poezji „Epilog burzy”, został opublikowany tuż przed jego śmiercią. Zmarł 28 lipca 1998 roku w Warszawie.

Read more...

Prezentacje maturalne, kolejna garść pomocnych wskazówek.

Dzisiaj motyw kobiety w dużym skrócie... W literaturze motyw kobiety był myślą przewodnią przede wszystkim mężczyzn i występuje zazwyczaj jako kochanka, obiekt westchnień czy zazdrości, matka, żona, taka, która była wielbiona bądź powodowała uczucie zazdrości. Bez kobiety nie można by było mówić o miłości, tworzeniu rodziny i macierzyństwie. Dziewica może być równocześnie natchnieniem, niekiedy muzą czy aniołem, w innym kontekście femme-fatale bądź w obecnych czasach feministką. Postać kobiety to przedmiot uwielbienia wśród twórców z czasów średniowiecznych i obiekt miłości w epoce odrodzenia; przez nią cierpieli, ale też wychwalali ją barokowi artyści. Polscy pisarze romantyczni przedstawiali kobiety jako matki, żony, dziewice - które to poświęciły swoje życie dla ojczyzny (według Cz. Miłosza – Polska jest kobietą). Świadectwa mówiące o emancypacji dały o sobie znać w epoce pozytywizmu, sposób patrzenia na kobiety zmieniły teksty modernistyczne. Jednak dopiero we współczesnych czasach role kobiety zmieniły się od tych z poprzednich epok. Ponieważ literatura do dnia dzisiejszego została bardzo rozwinięta to należy brać pod uwagę pewne kryteria. Trzeba wyróżnić różne sposoby patrzenia na kobiety, bo nie można ich wszystkich jednakowo oceniać. Oddzielnie wypada traktować matki oraz żony, osobno przedstawicielki odznaczające się heroizmem – będę to postacie takie jak Joanna d’Arc, Emilia Plater, wypełnieniu zbrodni lub takie, które same stają się mordującymi: tutaj dla przykładu i odpowiedniego zobrazowania można przytoczyć postać Lady Makbet, Balladynę i kobiety zagubione, które czują się niespełnione. Patrząc na kobiety, które łączy przede wszystkim religia można wymienić Matkę Boską i św. Faustynę, ale dla kontrastu też te, które żyły w grzechu – rozwiązłe, nie hamujące swoich popędów. Jedne z ciekawszych w literaturze postaci, na podstawie których można poznać doskonałe portrety psychologiczne to bohaterki „Cudzoziemki” Marii Kuncewiczowej, „Nocy i dni” Marii Dąbrowskiej czy „Anny Kareniny” Lwa Tołstoja. To dobre przykłady na to, że kobieta ma niebanalne znaczenie zarówno w literaturze, jak i w sztuce.

Read more...

Prezentacje maturalne 2013 - sciaga z epok.

Barok W XVI wieku, kiedy w wielu krajach Europy panował Renesans, zaczynały powstawać nowe tendencje w filozofii, sztuce i literaturze. Renesansowe przekonanie o swobodzie osobowości, zwróceniu uwagi na rozwój indywiduów oraz całych narodów, zaczęły być niewystarczające, wyczerpywały się. Prąd wolnościowy w Odrodzeniu tracił na sile, coraz mniej wpływał na kształt życia jednostki i społeczeństwa. We Włoszech pierwsze oznaki „nowego” pojawiły się u schyłku XVI wieku, po czasach Michała Anioła. We Francji taki zwrot miał miejsce w tym samym czasie, tam epokę Renesansu zamykał Ronsard. W Niemczech, gdzie Odrodzenie jest utożsamiane z humanizmem i reformacją Lutra, bardzo szybko zrezygnowano z ideałów Renesansu (od 1516 roku). Barok rozwinął się w XVII wieku i w niektórych krajach, między innymi w Polsce, trwał jeszcze w pierwszej połowie XVIII stulecia. Przez wiele lat uważano ten okres za dziwny wyłom w europejskim humanizmie, za deformację sztuki, która przed Barokiem i po nim, była oparta na klasycznych zasadach estetycznych oraz moralnych. Jednak nowe odczytania dzieł barokowych – tekstów, malarstwa, rzeźb, architektury, dały zupełnie inny obraz epoki. Barok jest przede wszystkim różnorodny. Okres pomiędzy schyłkiem Renesansu, a Encyklopedystami, jest pełen kontrastów, wojen, problemów społecznych, a jednocześnie jest okresem rozwoju kultury angielskiej, hiszpańskiej, holenderskiej oraz francuskiej.

Read more...

Materiały do prezentacji maturalnych - omówienia epok.

średniowiecze Jest to epoka, która obejmuje aż 1000 lat (od V do XV wieku). Była to epoka bardzo zróżnicowana i długa, w której wiele działo się. Średniowiecze wpłynęło też na późniejszą literaturę, kształtowało swoistą i typową dla swojej epoki duchowość, dokonano wtedy wielu osiągnięć w zakresie nauki i sztuki. W Średniowieczu istniały dążenia unifikacyjne, jednoczące chrześcijańską kulturę. Były też widoczne tendencje odśrodkowe, które różnicowały poszczególne państwa narodowe, regiony, dzielnice. Średniowiecze był to czas rozłamów wewnątrz Kościoła (zwłaszcza schizmy wschodniej). Był to również czas rozwoju gospodarki rolniczej i dość wolnego postępu cywilizacyjnego. Była to epoka innowacji i wynalazków. Wymyślono wtedy: młyn wodny, pług z kołami, a pod koniec epoki wynaleziono druk. W Średniowieczu były liczne, wielkie plagi i epidemie, powszechna śmierć, i osobliwa nią fascynacja. W związku z tym w literaturze powszechne były motywy: dance macabre, ascezy oraz motywy pasyjne, dotyczące pobudek czysto religijnych, a także z aktualnymi warunkami społeczno-politycznymi, głodem, ubóstwem, epidemiami.

Read more...

Porady do prezentacji maturalnej - motyw podróży.

Pokonywanie drogi do daleko oddalonego miejsca to w skrócie ujęta definicja podróży. Ludzie ciągle zmieniają swoje miejsca w świecie, wyznaczają sobie cele i pokonują różne drogi – tak robi każda żyjąca istota. Podróż może być odniesieniem do drogi, jaką pokonujemy w życiu. To też życie na pełnych obrotach, nierzadko pierwsza, samodzielna decyzja życiowa, pokonywanie przeszkód, aby osiągnąć upragniony cel. To tylko przykłady, tak naprawdę podróż to pojęcie o wielu znaczeniach. Wielu z nas nie mieszka w jednym miejscu całe życie, zmieniamy miejsce zamieszkania z różnych przyczyn. Codziennie podejmujemy decyzje, odbieramy różne porady i kierujemy się swoimi zasadami. Droga to błądzenie, a zarazem zbieranie doświadczeń, aby potem rozsądnie podejść do kolejnych wyzwań. Podróż to też zastanowienie się nad samym sobą – jacy jesteśmy i jak postrzegamy świat bądź będzie to ucieczka od problemów, od tego co nie daje spokojnie spać. Obecnie nie ma konieczności opuszczania rodzinnych stron, by poznawać najdalsze zakątki świata. Pomimo to człowiek ma potrzebę, by poszukiwać to, czego nie ma możliwości poznać bez opuszczenia domu. Tak naprawdę ciekawość świata pozwoliła tak szeroko rozwinąć naszą cywilizację. Wędrówki ludów, przepowiedzenie Ziemi Obiecanej oraz dalekie wyprawy odkrywcy Ameryki - gdyby nie te zdarzenia spowodowane ciekawością i chęcią zmiany na lepsze gdzie byłby człowiek i co by miał? Niektóre osoby są zmuszone do tego, żeby opuścić swoje rodzinne miasto i nierzadko też ojczyznę. Większość z tych podróży kończy się powrotem do domu, widocznie taka kolej rzeczy. Ludzkie życie to nieustająca wędrówka, odnajdowanie nowych możliwości, przełamywanie psychicznych barier i poznawanie nowych ludzi. Artyści wciąż poszukują inspiracji w szeroko rozumianym pojęciu jakim jest droga. Literatura i sztuka nawiązuje między innymi do Odysa, który powracał do Itaki jak również obejmują one popularne dziś science-fiction czyli podróże w kosmosie.

Read more...

Prezentacje maturalne - motyw marzeń

Marzenia to dla nas droga do odcięcia się od dnia codziennego, rutyny. W czasie oddawania się w głąb marzeń mamy możliwość bycia kim chcemy i gdzie chcemy. Tak naprawdę marzenia nie oznaczają tylko myślenia o niebieskich migdałach, bo jeśli jesteśmy o czymś przekonani i robimy wszystko, by to się spełniło to nawet największe wytwory wyobraźni stają się rzeczywistością. Często okazuje się, że gdyby nie marzenia świat nie rozwijałby się w taki sposób, jak do tej pory. Chciał odkrywać nowe lądy i jednocześnie umiał innym zaszczepić taką samą ciekawość do podróżowania. Gdyby nie ta determinacja z jego strony to dziś rzeczywistość wyglądałaby zupełnie inaczej. Jednak w innych przypadkach marzenia mogą stać się przyczyną katastrofy. Ikar, syn Dedala, bardzo pragnął latać, lecz zapomniał o przestrogach ojca i za bardzo zbliżył się ku słońcu. To doprowadziło do jego śmierci. Marzenia nie są dozwolone lub zakazane dla jakiegoś wieku – każdy ma prawo marzyć i spełniać swoje wizje. Ania z Zielonego Wzgórza pragnęła w dzieciństwie, by miejsce gdzie mieszka zmienić w magiczny zakątek. Gdy już stała się dorosła nie zapomniała o tym, że istotne jest dążyć do czegoś bardziej, niż tak naprawdę się chce. To najlepsza droga do osiągnięcia celu. Nie ma takiej osoby, która by nie chciała więcej i lepiej, ponad to, co ma. Jeżeli nie skupimy się na realizacji swoich celów to pozostaje nam jedynie cieszenie się z obrazów, jakie towarzyszą marzeniom.

Read more...

Prezentacja maturalna (fragment) - Klasycyzm jako kanon estetyczny w literaturze, malarstwie i architekturze. Omów na wybranych przykładach.

Termin klasycyzm wywodzi się od łacińskiego przymiotnika classicus, który ma bardzo pozytywne znaczenie i może być tłumaczony jako m.in. wzorowy lub doskonały. Jako styl realizowany w sztuce, literaturze i architekturze rozkwitał głównie w epoce renesansu, w swojej późnej fazie stykając się z romantyzmem, a później przeradzając w neoklasycyzm. Najważniejszym założeniem klasycyzmu było nawiązywanie do epoki antyku, powrót do wzorców z tej epoki, stosowanie odwołań do kultur cywilizacji takich jak starożytni Rzymianie czy Grecy. Jak każdy styl, klasycyzm posiada szereg cech charakterystycznych. Wyróżnia się tutaj, między innymi, jak już zostało wspomniane, czerpanie wzorców z założeń tematycznych i estetycznych epoki antyku, szczególnie z Grecji lub Rzymu, idealizowanie obiektów, obrazów, wierne kopiowanie bądź odwzorowywanie elementów dekoracyjnych lub użytkowych wykorzystywanych w wymienionej epoce. Cechy charakterystyczne dla klasycyzmu różnią się w zależności od tego, czy dotyczą sztuki, architektury lub literatury. W sztuce na przykład istotne było przedstawianie kompozycji statycznych zamiast dynamicznych, stosowanie oszczędnych środków wyrazu, poleganie na kształcie, oszczędność barwy, podkreślanie światłem ważnych punktów czy płaszczyzn. W architekturze stawiano na spokojną i również oszczędną formę, elegancję i prostotę kształtu, w literaturze na moralizatorstwo i propagowanie wybranych wzorców, zatrzymywanie czy przedstawianie istotnych momentów, podkreślanie wagi cnót jednostek, chociażby takich jak patriotyzm czy prawda. Ponieważ klasycyzm doprowadził do powstania ogromnej ilości różnorakich dzieł, niemożliwym jest przedstawienie ich wszystkich. Można jednak postawić na ukazanie kanonu estetycznego właściwego dla tego stylu oraz przykładów utworów literackich, obrazów oraz obiektów architektonicznych reprezentujących wiele charakterystycznych cech klasycyzmu. Jednym ze słynnych twórców lubujących się w czerpaniu wzorców z okresu antyku był Jan Kochanowski, który tworzył w okresie renesansu i nie skupiał się na jednej formie, ale poszukiwał różnych rozwiązań – spod jego pióra wychodziły np. tłumaczenia antycznej poezji (Horacy), fraszki oraz treny. Te ostatnie mogą stanowić świetny przykład pasujący do założeń tej prezentacji. Treny Kochanowskiego powstały w związku z rozpaczą odczuwaną przez poetę po śmierci jego córki Urszuli. W treści poszczególnych trenów znaleźć można liczne odniesienia do dorobku kulturowego epoki antyku, na przykład do poetki Safony („Ucieszna moja śpiewaczko! Safo słowieńska!”), do instrumentów używanych w tamtych czasach (lutnia), do mitologii (bogowie, np. Persefona, miejsca – wyspy szczęścia) oraz do motywów biblijnych. Te środki użyte przez Kochanowskiego budują klimat utworów oraz ich specyficzną estetykę. Bardzo ważnym faktem w tym przypadku jest także zapożyczenie samego gatunku z poezji greckiej, a właściwie starogreckiej. Tren bowiem jest rodzajem utworu określanego funeralnym, czyli pogrzebowym, żałobnym.

Read more...

Materiały do prac maturalnych - omówienie filmu "Popiół i diament"

Pierwszym filmem, który omówię w mojej prezentacji maturalnej będzie ekranizacja powieści Jerzego Andrzejewskiego, w reżyserii Andrzeja Wajdy – „Popiół i diament”. Główny bohater – Maciek Chełmicki, w postać którego wcielił się genialny Zbigniew Cybulski to młody człowiek, żołnierz AK, który przybywa do Ostrowca nad Śreniawą, by z rozkazu swego przełożonego zabić sekretarza Komitetu Wojewódzkiego partii – Stefana Szczukę. Bohater, dla którego krystalizująca się nowa sytuacja polityczna w Polsce jest nie do przyjęcia, z ochotą i bez żadnych skrupułów podejmuje się wykonania rozkazu. Jest patriotycznym ideowcem. Jednak jego postawa ulega stopniowej przemianie – pod wpływem śmierci dwójki niewinnych ludzi Chełmicki zaczyna zastanawiać się nad sensem swego postępowania i próbuje odnaleźć prawdę o swoim miejscu w zaognionym świecie pełnym nieuzasadnionych krzywd ludzkich. Jego przemyślenia pogłębia rodzące się uczucie do Krystyny – barmanki w hotelu, w którym mieszka Maciek. Wtedy w młodym akowcu rozwijają się wątpliwości - czy naprawdę Szczuka musi zginąć? Przecież wojna praktycznie dogorywa, a więc powinno się zaprzestać przelewania krwi innych. Nastaje czas pokoju – więc nareszcie w życie ludzi wkroczy normalność. Jednocześnie ciąży na nim obowiązek wykonania rozkazu, dlatego też tłumiąc w sobie narastające wyrzuty sumienia, bohater podejmuje się pozbawienia życia sekretarza. Symboliczna scena podpalania kieliszków ze spirytusem i wspominanie poległych kolegów jest momentem w filmie, w którym Maciek pełen obaw i wątpliwości odkrywa to, co przeminęło i to, co rysuje się przed nim w przyszłości. Zaczyna pojmować, że jego życie to jakby układanka z czynów złych i dobrych, czynów, które w efekcie są składową całości, i które mają ogromne znaczenie dla przyszłych losów. Jego śmierć jest potwierdzeniem sprzeczności w nim pulsujących – mimo przekonania o złu, jakiego dokonał, mimo rysującej się przed nim spokojnej przyszłości, ucieka i ginie od postrzału w plecy. Ucieczka Chełmickiego to nie tylko ucieczka przed odpowiedzialnością, to także ucieczka przed niejednoznacznością – czy na pewno jego „nowe życie” będzie takie, jakie sobie wymarzył. Bohater filmu znalazł się w naprawdę trudnej sytuacji moralnej. „Rachunek sumienia”, jakiemu się poddał służyć miał odnalezieniu sensu swego istnienia w nowej, powojennej rzeczywistości. Popchnięty do tego dylematami, ale i perspektywą spokojnego życia u boku ukochanej kobiety odrzuca to, co minęło, to, co było złe. Jednak nie do końca finalizuje swe poszukiwania – prawda, którą chce odnaleźć to droga, z którą przecina się szlak pełen wybojów i ciemnych zaułków. Nie udaje mu się kroczyć tak, by nie wstąpić na dawny – ciemny szlak, dlatego też chce iść dwiema drogami. Jest to jednak niemożliwe – kres jego życia to jednocześnie moment porażki i koniec marzeń o spokojnym życiu.

Read more...

Prezentacja maturalna (fragment) - Edward Stachura w poszukiwaniu prawdy o sobie.

Liryk „Pogodzić się ze światem” jest najbardziej wstrząsającym utworem Stachury – z każdej stronicy bije ogromne cierpienie autora, krytycy uznają go za dzieło wyjątkowe i niepowtarzalne w całej powojennej literaturze polskiej. Stachura pisał ten utwór od połowy maja, do połowy lipca 1979 roku, a ostatni zapis – bardzo enigmatyczny datowany jest na 3 dni przed tragiczną śmiercią autora. Stanowi on próbę znalezienia równowagi psychicznej, ogromnie rozchwianej po nieudanej próbie samobójczej Stachury. Jest próbą odnalezienia swojego miejsca na ziemi. Kluczowe jest już pierwsze zdanie dziennika: „Teraz może wreszcie znajde uspokojenie”. Stachura sam o sobie pisze, że jest nieszczęśliwy i zagubiony, że powoli próbuje odnaleźć spokój i harmonię. Stwierdza, że stracił Wszystko, a po wypadku otrzymał nowe Wszystko. Okaleczony fizycznie i psychicznie mówi o sobie człowiek – nikt. Otwarcie wspomina o swej próbie samobójczej, dokładnie przedstawia przebieg tej strasznej dla niego chwili. Wie dobrze, że pod kołami pociągu czyhała na niego śmierć. Wyraźnie pisze, że musi znaleźć resztki samego siebie, resztki, gdyż rozdygotany psychicznie stracił wszystko – pisane dużą literą. To samo mówią Stachurze odwiedzający go przyjaciele. W nich pisarz dostrzega małą iskierkę tlącego się w nim nowego człowieka, dzięki nim znajduje chwilowe uspokojenie. O wiele większą rolę dla Stachury odgrywa jego 72- letnia matka. Ona poprawia jego nastrój, jest wzorem dla niego, jak należy przeżyć swe ziemskie życie. Wielokrotnie wspomina o tym na kartach swego dziennika. Dzięki tej starszej kobiecie autorowi, a jednocześnie bohaterowi „Pogodzić się ze światem” lżej jest odnaleźć się w nowym Wszystkim, a jednocześnie łatwiej mu jest wyjść z plątaniny zawiłych dróg prowadzących do odkrycia prawdy o sobie. Stachura szuka. Wciąż próbuje odnaleźć sens życia, poszukuje równowagi wewnętrznej, szuka swego miejsca na ziemi. Nazywając się człowiekiem – nikt, cieniem Edwarda Stachury twierdzi, że błądzi i błąka się bez celu po świecie, a przeszkadza mu to w dojściu do zadowalającej kondycji psychicznej. Bardzo często w końcowej – najbardziej poruszającej części utworu – zadaje sam sobie pytania. Pyta, w jaki sposób on sam może pogodzić się ze światem. Dochodzi do wniosku, że pomóc mogłaby mu wiara – prosta i jednocześnie piękna, taka, jak wiara jego matki – ale on nazywając się „zbuntowanym” i „nieszczęśliwcem” nie jest w stanie odnaleźć prawdy o sobie przy pomocy zawierzenia Stwórcy, nazwanego przez Stachurę Bezimiennym. Profesjonalne prezentacje maturalne specjalnie dla was. Dramat Edwarda Stachury ma swój kulminacyjny moment w początkowych dniach lipca 1979 roku. Coraz częściej wspomina o śmierci, o swej marnej „doli na tym padole”. Straszliwie cierpi, ciągle powtarza sobie pytania o sens życia. Na kartach swego dziennika dziękuje wszystkim, którzy nieśli mu pomoc, jest im bezgranicznie wdzięczny. Straszliwie zagubiony i przybity, bez możliwości odkrycia prawdy o sobie, z rozbitą osobowością, popchnięty beznadzieją istnienia 24 lipca 1979 roku kończy swoje życie… Ten bohater – realnie istniejący mężczyzna nie odnalazł prawdy o sobie. Pomimo swej genialności nie potrafił dostrzec, kim jest naprawdę. Miotany skrajnościami nastrojów, przekonany o swej dziejowej misji do spełnienia nie podołał ciężarowi swojej psychiki. To ona popchnęła go najbardziej bezsensownego sposobu zakończenia swego życia – do śmierci samobójczej. W moich oczach Stachura pozostanie jednak genialnym twórcą, choć błądzącym i zagubionym w swoim własnym życiu, ale jednak wiele wnoszącym do polskiej literatury i indywidualnie do jego czytelników.

Read more...

Nieszablonowa prezentacja maturalna, charakterystyka bohatera Paulo Coelho

Edward – jeden z bohaterów utworu Paulo Coelho „Weronika postanawia umrzeć”. Ten jeden z najwybitniejszych współczesnych pisarzy podjął się umiejscowienia akcji swego utworu w słoweńskim szpitalu psychiatrycznym w Villete, oraz wyeksponowaniu losów kilku osób tam leczonych. Główna bohaterka - tytułowa Weronika – trafia tam po nieudanej próbie samobójczej. Staje się ofiara eksperymentu lekarza, który wmawiając jej rychłą chwilę śmierci w efekcie pobudza ja do życia. Spotyka tam wiele osób, które podobnie jak ona osadzone zostały w tym azylu, gdzie powinny dojść do równowagi psychicznej, rozchwianej przez różne zaburzenia. Wśród pacjentów w Villete Weronika spotyka Edwarda – 28 – letniego schizofrenika. Ten młody człowiek, syn znanego słoweńskiego ambasadora, umieszczony został w szpitalu tylko dlatego, by nie psuć renomy i pozycji swego sławnego i cenionego ojca. Przecież choroba psychiczna w rodzinie znacznie skomplikowałaby rozwój kariery cenionego i sławnego ojca – więc aby do tego nie dopuścić lepiej było zamknąć Edwarda w szpitalu i spokojnie żyć swoim rytmem. Edward z utworu Coelho jest człowiekiem nieszczęśliwym. Przyszło mu stoczyć nierówny bój z tą straszną choroba, jaka jest schizofrenia. Stracił kontakt z otoczeniem, w swoim umyśle stworzył własny, piękniejszy świat, z którego ciężko było mu się wydostać, a co powodowało, że żył wśród urojeń, omamów i zaburzeń świadomości. Nie był w stanie racjonalnie odnaleźć się w rzeczywistości, gdyż wciąż przebywał w świecie, którego był stwórcą i gdzie czuł się o wiele lepiej niż tam, gdzie inni. Wolał taki świat, wolał ciągłe w nim przebywanie, w efekcie coraz bardziej brnął w szpony schizofrenii. Dla Edwarda środkiem, łączącym jego własny świat ze światem rzeczywistym była muzyka i gra Weroniki na pianinie. I choć milczał nawiązał nić porozumienia z główną bohaterką – jego nieme „rozmowy” niosły ukojenie, zarówno dla niej, jak i niego. Jego niedostępność i tajemniczość doprowadziła ją do erotycznych fantazji, które zaspokajała przy nim. Osoba Weroniki spowodowała to, że bohater podjął się próby podzielenia się z kimś historią swego życia. Wolał zwierzyć się jej, a nie Mari, jak dotychczas, czuł, że zawiązała się pomiędzy nimi owa wspomniana nić. To jej chciał opowiedzieć o swym pięknym rajskim świecie, który stworzył. Poczuł również, że mógłby pokochać i być kochany. To dzięki niej poczuł, że jest gotowy opuścić szpital i na nowo zacząć żyć w realnym świecie. Odrzucił wyimaginowaną wizję Raju, którą żył kilka dobrych lat, wizję, która wypełniała jego całe dotychczasowe życie. Postanawia uciec ze szpitala, razem z osoba, dzięki której odnalazł sens życia. Edward poszukując sensu swojego istnienia zaczął brnąć w kierunku urojonych wizji raju. Poświęcił temu cały swój czas, energię i zapał, co w rzeczywistości zamiast stać się pasją stało się obsesją. Nie potrafił opuścić stworzonego przez siebie świata, zamiast odnaleźć prawdę o sobie, jako człowieku szczęśliwym, który spełnił się żyjąc wśród rajskiego krajobrazu, doprowadził się do ślepego zaułka. Wybrnął z niego poznając Weronikę, dzięki niej znalazł to, czego poszukiwał. Poczuł, że odkrycie prawdy o sobie następuje nie poprzez idealistyczne wizje, ale poprzez realny świat pełen ludzi niosących pomoc, a nawet zdolnych do tego, by iść z nim przez życie.

Read more...

Materiały do prezentacji maturalnej - charakterystyka Zenona Ziembiewicza

Zenon Ziembiewicz jest postacią niejednoznaczną. Na pierwszy rzut oka jest człowiekiem spełnionym – wyrósł z ubogiej rodziny ziemiańskiej, skończył studia w Paryżu. Po powrocie do Polski objął funkcje redaktora lokalnej gazety „Niwa”, zostaje w końcu prezydentem miasta. Można więc zaryzykować stwierdzenie, że ten człowiek doszedł do wysokiej pozycji zawodowej, że spełnił się i osiągnął to, co może być marzeniem wielu. Ale to tylko pozory. Ziembiewicz w rzeczywistości nie był człowiekiem, który może uznać swoje dotychczasowe dokonania za sukces pod każdym względem. A to dlatego, iż bohater ten pragnąc dojść do zamierzonych celów nie zważał na to, co napotykał na swoje drodze. Nie dostrzegał, że szybko pnąc się po szczeblach kariery krzywdził, zasmucał i niszczył. Potwierdzają to m.in. jego kontakty z kobietami. Nawet sposób dojścia Zenona do tak ważnych stanowisk nie był efektem jego niecodziennych umiejętności – bo tak naprawdę bohater ten był człowiekiem bardzo uległym i łatwym do manipulowania sobą. Każda podejmowana przez niego decyzja jest decyzja niesamodzielną, na którą wpływ maja inni – jest też tak w jego życiu prywatnym. Jego uległość i zbyt łatwe uleganie kompromisom doprowadzają w końcu do tragedii. Zenon wiążąc się z Elżbietą i odrzucając uczucie, jakim darzy go Justyna zmusza tą drugą do targnięcia się na swoje życie. Słowem – na każdym kroku bohater Nałkowskiej doprowadza do nieszczęść. Sam Zenon, świadomy swojej uległości wypowiada zdanie, które dosadnie i trafnie może go scharakteryzować. Stwierdza, że nie jest ważne to, jakim postrzegają kogoś ludzie, ani nawet w jaki sposób można określić sam siebie, ważne jest to że jest się takim, jak aktualne miejsce, w którym się przebywa. To zdanie to niemalże credo konformizmu i oportunizmu. Dochodząc do tego wniosku bohater dotarł do celu, nad którym w tej prezentacji się pochylam - odnalazł prawdę o sobie, sam określił siebie jako osobę niezdolną do jakiegokolwiek samodzielnego działania, oraz do minimalnej obiektywnej samooceny. Przez całe, dosyć udane życie zawodowe Ziembiewicz działając pod takim właśnie szyldem, krok po kroku zmierzał do odkrycia i przyjęcia swego prawdziwego oblicza. Działanie takie i kierowanie się takim hasłem nie może przynieść bohaterowi powodzenia i sukcesów w jego dalszym życiu. I tak też się dzieje. Kryzys społeczny, jaki dosięga miasto, w którym rządzi Zenon, oraz bagatelizowanie przez niego sytuacji swojej byłej kochanki i jego stanowczość w tej kwestii doprowadza do tragicznego końca opowieści o tym człowieku. Zdesperowana Justyna mści się na Zenonie, kalecząc jego twarz. Zenon traci wzrok, załamany postanawia odebrać sobie życie. Strzał z pistoletu, oprócz tego, że kończy życie bohatera, ostatecznie przynosi kres karierze, której nie można pozazdrościć. Bohater ten odnalazł prawdę o sobie. Aby do tego dojść, po drodze czynił wiele rzeczy, które trudno pochwalić, lub nawet pogodzić się z ich z ich czynieniem. Działania Zenona Ziembiewicza przyniosły wiele łez ludzi, którzy powinni znaleźć szczęście u boku tego człowieka. Szczęściem w nieszczęściu – można stwierdzić – było to, że bohater zrozumiał prawdę o sobie. Jednak przykre jest to, że zrozumiał to zdecydowanie za późno.

Read more...

Grudniowa promocja

Szanowni Maturzyści,

Jako, że czasami otrzymujemy zapytania odnośnie zamówień grupowych, postanowiliśmy wprowadzić promocję, nagradzająca maturzystów zamawiających w ten sposób prace w naszym serwisie.

I tak w przypadku:

- dwóch prac, otrzymujecie zniżkę 20% ! (czyli prezentacja maturalna 4.0 już od 112zł !!!)

- trzech prac, otrzymujecie zniżkę 25% ! (czyli prezentacja maturalna 4.0 już od 105zł !!!)

- czterech i większej ilości prac, otrzymujecie zniżkę 30% ! (czyli prezentacja maturalna 4.0 już od 98zł !!!)

Czas trwania promocji ograniczony do 31 grudnia 2011 roku.

Read more...

Kolejny rok jesteśmy z Wami!

Niech nie zmyli Was adres naszej strony: prezentacje2009blogspot.com. Mimo upływu czasu wciąż jesteśmy z Wami oferując pomoc oraz coraz większe doświadczenie.



Aktualnie, mamy dla Was promocję!
Zamawiając prezentację do końca bieżącego roku otrzymujecie zniżkę w wysokości 10%!

Read more...

Motyw żony

Kolejne krótkie omówienie na bazie którego może powstać prezentacja maturalna.

Nie zmienił się przez wieki fakt, że zawarcie małżeństwa to jedna z najważniejszych decyzji w życiu. Jednak zamążpójście zastępuje czasami dobrą, etatową pracę. Role, jakie kiedyś przypisywano mężczyźnie i kobiecie wciąż ulegają zmianom i rewolucjom. Literatura klasyczna przedstawia schemat rodziny, gdzie żona jest poddana mężowi. Antyk prezentuje kobiety z wyrazistym charakterem, co w chrześcijaństwie w ogóle nie ma miejsca. Romantyzm uznał, że małżeństwo przekreśla namiętny związek połączony szczerym uczuciem. Jednak literatura ciągle ukazuje nowe portrety żon: raczej nie są one godne naśladowania - to kobiety skłócone ze swoim współmałżonkiem; pozbawione szczęścia, nie ukrywają rozwiązłości, nie umieją dobrze spełniać swoich obowiązków i funkcji, jakie przypadają żonie. Efekt jest taki, że rola matki w społeczeństwie przestaje być na zawsze kojarzona z małżeństwem. Motyw żony dowolnie pozwalał światowej literaturze na wymyślenie postaci odznaczających się nieprzeciętnymi cechami – gotowe, by się poświęcić, kobiet zapatrzonych w swoich jedynych mężczyzn, kobiet dających rozkosz bądź takich, które czekają tylko na pieniądze partnera. Przykłady, które skupiają najwięcej osób zainteresowanych to kobiety niewierne, takie które pomimo wszystko pozostają w związkach bez szczęścia często z mężem, którego nie kochają, wahających się pomiędzy zdradą, okłamywaniem oraz pomiędzy uzyskiwaniem sukcesów a szczęściem w rodzinie.

Read more...

Motyw arkadii

Kraina wiecznego urodzaju i szczęścia – tak opisują arkadię niektóre religie. Jest to miejsce, gdzie przebywają bogowie i ich wybrańcy,dusze które otrzymały zbawienie również się tu znajdowały. Mit rajski to najczęściej występujący element w wielu kulturach i kojarzy się wyłącznie ze szczęściem ludzkim, który jest wolny i żyje w dobrych stosunkach z bogami oraz przyrodą. Człowiek przedstawił tak wiele wyobrażeń na temat tego, czym jest szczęśliwa kraina, że łatwo jest się w tym wszystkim pogubić. Można jeszcze dodać, że było wiele interpretacji tego motywu. Mimo tego wszystkie wyobrażenia o Arkadii mają jedną wspólną cechę – wyrażają tęsknotę za czymś doskonałym, choć dla każdego to co innego znaczy, najczęściej to utęsknienie za doskonałymi czasami, miejscem, życiem. Właśnie takie wyobrażenia wyrażone są w mitach o raju, o szczęśliwych wyspach, krainach bogactwa w baśniach, w których nieodłącznym elementem jest radość i spokój.

Read more...